✒️Aşkın, aile bağlarının ve aidiyetin aslında ne kadar kırılgan olduğunu derinden hissettiren ve okuyanın günlerce etkisinden çıkamadığı o roman; " Gece Açan Çiçekler" 🩵🌷

✒️Kalabalıklar içinde kaybolan ruhların, tutunacak bir dal arayan yalnızların ve geçmişin gölgesinden kurtulamayanların hikayesine hoş geldiniz.
Canfeda Konağı...Kim bilir benzer hikayeler barındıran kaç konak, kaç ev var bu yeryüzünde?

✒️Tarihler bir tarafta 15 Kasım 1979 'u gösterirken Halide dört gözle kardeşleri Cihangir, Zeliha ve Nihal'i beklemektedir. İstanbul 'da tarihin en büyük deniz kazalarindan biri yaşanmış ve sokağa çıkma yasağı ilan edilmiştir.

✒️Diğer yandan 1890'lar da yaşamış Derviş Ali'nin hikâyesini okumaktayiz. Osmanlı Devletinin buhranlı zamanları, Derviş Ali'nin o dönemde Saray ressamı seçilen Fausto Zonaro'yla ve onun öğrencisi olan Handan ile tanışmasına şahit oluyoruz.

✒️ Bu farklı gibi görünen iki hikayenin aynı kurgu içinde sessizce birleşmesini; şehrin sokaklarında, evlerin salonlarında saklanan o görünmez kırgınlıkları gün yüzüne çıkarmasını okuyoruz. Aslinda okumaktan öte geçiyoruz; yazarın sinematik dili sayesinde olayları sadece okumuyor, adeta puslu bir camın arkasından izliyorsunuz.

✒️Belki de yazarın kitaplarını bu kadar çok sevmemin nedeni; acıyı estetize etmeden, olduğu gibi, en ham haliyle sunması. Ayrıca kusursuz kahramanlar değil; hata yapan, pişman olan, özleyen ve bazen sadece susan karakterlere hayat vermesi.😌🤍

✒️Kitabın en sarsıcı yanlarından biri, insanın kaçamadığı o mutlak yalnızlıkla yüzleşmesi.
Romanda geçen şu cümle, aslında anlatının omurgasını oluşturuyor:
​"Anladım ki bu dünyanın tek hakikâti insanın yalnızlığıdır. Ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır."

Ya bizlerin kalbinde yorgunluk bırakan o 'hakikat' nedir? Tarık Tufan Doğan Yayınları Gece Açan Çiçekler