"Şşşşt, gece gece, ahahahah..." "Kimsin? Kimsin sen?" "Ben gölge... Diğer adıyla çağrı..." "Bırak beni, sakin ol! Gerçekten anlayamıyorum; etrafta bu kadar insan varken neden bir gölge? Neden beni çağırdın? Bir gölge sana nasıl iyi gelebilir ki?" "O sadece bir gölge değil, beni anlayan ve dinleyen tek kişi o." "Dostum, bu kadar yalnız olmamalısın. Kendi gölgenle konuşacak kadar ne yaşadın sen?" "Dışlanmak hayattaki en kötü duygu olabilir. Küçükken sosyal anksiyetem ve panik atağım vardı. Konuşamıyordum, kelimelerim yarıda kesiliyordu. O yüzden, çağrı, insanlara asla güvenmedim bir daha..."
