…insan geçmişin sırlı perdesine baktıkça, çocukluğunu değil, kaybolan masumiyeti özlüyor belki de.

…insan nedense en çok sevgisine kıymet vermeyenleri seviyordu.

…insan nedense en çok sevgisine kıymet vermeyenleri seviyordu.

“Ölülerle konuşmaya çalışmanın dirilere faydası yok. Onlar kendilerini arayan sözcükleri sahiplenmeye yanaşmıyorlar. Ne söyleyecekse, yaşayanlara söylemeli insan. Vakit varken söylenmeli.”

Keder her zaman mutluluktan daha çok saygı görüyor, başkalarının acısı, kendi şansıyla avunmak isteyenlere için için iyi geliyordu.

Rüyalar unutulur, günâhlar hatırlanır.

İnsan içinde sakladıklarıyla yorulup kirleniyor en çok.

Yaraların çirkin sayıldığı bir yerdi dünya.

İnsanlardan az şey beklemek, hayal kırıklığı riskini azaltıyordu.

Mutluluğu bu kadar çok kafayı takmak, bu çağa ait salgın bir hastalık olsa gerek.