Canım Arkadaşım

Sevince koştuğunuz yollar sizi yormuyormuş, bunu koşarken anladım. Varacağınız hedef ruhunuzu dinlendirecekse, bütün yorgunluklara değermiş dedirtecekse, kalbinizi sımsıcak bir ekmek misali ikiye bölüp paylaşma imkânı verecekse, yorgunluktan sesim çıkmaz diye düşünürken sesinize ses verecekse, elim kolum tutmaz derken elinizin kolunuzun yerine geçecekse, aklınızın aynası bir akılla düşündüklerinizi bir tamam bilecekse, bin bir zahmetle aştığınız yollar aslında sizi size ulaştırırmış. Koşmanın değeri hedefinizle ölçülürmüş.

Hayat, okuldaki derslerden ibaret değildir çünkü. Hayatın dersleri her yerde; okulda, evde, insanların arasında, hatta en çok da kendi benliğinde... Başarılı olduğumuz zaman okulda iyi bir öğrenci; evde iyi bir eş, iyi bir baba, iyi bir anne veya iyi bir evlat; sokakta iyi bir vatandaş; insanların arasında iyi bir arkadaş; kendi içimizde de iyi bir insan oluyoruz. Bu derslerin hepsinde başarılı olamıyoruz belki ama gösterdiğimiz çaba öyle değerli ki başarısızlığımız bile doğal bir öğretiye dönüşüyor.

Düş kurmaya müsait, açık ve parlak bir gökyüzü hepimizin arzusuydu kuşkusuz. Fakat gökyüzü, bunun da ötesindedir. Nereye gitsek bizimle birlikte oraya gelir. Bizi hiç yalnız bırakmaz, hep başımızın üstündedir. Bütün sevinçlerimizi, üzüntülerimizi, düşlerimizi en iyi o bilir. Gökyüzü bir boşluk değildir, boşluklarımızı tamamlayandır olsa olsa.

"Arkadaş, arkadaşın gölgesidir."
Bu tarif pek güzel... Fakat bunun da ötesinde değil midir arkadaşlık? Arkadaş, arkadaşın her şeyidir. Yıldızıdır, gölgesidir, nefesidir. Üzerine sayfalarca yazsak da hep bir şeyler eksik kalır. Birbirimizi değil karanlıkta, hiçbir yerde bırakmayalım; sen olmadan en parlak aydınlıklar bile karanlıktır bana.

"En iyi zamanlardı; en kötü zamanlardı. Bilgelik çağıydı; ahmaklık çağıydı. İnanç dönemiydi; şüphecilik dönemiydi. Aydınlığın mevsimiydi; karanlığın mevsimiydi. Umut baharıydı; umutsuzluk kışıydı. Öncesinde her şeyimiz vardı; öncesinde hiçbir şeyimiz yoktu. Hepimiz doğrudan cennete gidiyorduk; hepimiz doğrudan cehenneme gidiyorduk..."

Farklı olan insanlar niçin hor görülür ki? Yue bronzlaşmış teni, yırtık kıyafetleri ve yoksul görünümüyle niçin küçümsenmek zorunda? Ruhumuzun inceliği ten rengimizle mi ölçülür? Parlak zekâmız en pahalı kıyafetlerden daha şık bir giyim kuşam sağlamaz mı bize? Yoksulluk, duyguların zenginliğinin karşısında nedir ki? Her şeyin ötesinde; şimdi burada çizilmiş dirsekleri, parçalanıp kanamış dizleri ve incinmiş kalbiyle yerde yatan bir çocuk, "İyi misin?" sorusunu niçin hak etmez? Onun yaralarını iyileştirmek için çabalamak varken, hoyrat tavırlarla kalbinde yeni yaralar açmak neden? Başkalarını küçük gören küçük insanlar, dilerim ki bir toz taneciğine dönüşünceye dek küçülür ve nihayet gözden kaybolurlar.