Farklı olan insanlar niçin hor görülür ki? Yue bronzlaşmış teni, yırtık kıyafetleri ve yoksul görünümüyle niçin küçümsenmek zorunda? Ruhumuzun inceliği ten rengimizle mi ölçülür? Parlak zekâmız en pahalı kıyafetlerden daha şık bir giyim kuşam sağlamaz mı bize? Yoksulluk, duyguların zenginliğinin karşısında nedir ki? Her şeyin ötesinde; şimdi burada çizilmiş dirsekleri, parçalanıp kanamış dizleri ve incinmiş kalbiyle yerde yatan bir çocuk, "İyi misin?" sorusunu niçin hak etmez? Onun yaralarını iyileştirmek için çabalamak varken, hoyrat tavırlarla kalbinde yeni yaralar açmak neden? Başkalarını küçük gören küçük insanlar, dilerim ki bir toz taneciğine dönüşünceye dek küçülür ve nihayet gözden kaybolurlar.