Kitabı genel olarak çok sevdim. Akıcı ve düşündürücü bir kitaptı. Özellikle sonlarına doğru gerçekten beklemediğim şeylerin gerçekleşmesi kitabı benim için daha ilgi çekici hâle getirdi. Olayların nasıl sonuçlanacağını merak ederek okudum. Bazı bölümlerde şaşırdım ve kitabın sonunun düşündüğümden farklı olması hoşuma gitti. Genel olarak sürükleyici ve okunmaya değer bir kitap olduğunu düşünüyorum.

Eserin 1950'lerde yazıldığı göz önünde bulunduracak olursak bilim kurgu alanında pekte bir özellik taşıdığını söyleyemem ancak sosyolojik bir boyutta günümüzü rahatlıkla görebildiğini,içinde bulunduğumuz durumu adeta şahit olmuşçasına ortaya koyması kitaba sosyolojik bir değer katmıştır diyebilirim. Üslup bakımdan bana Rus edebiyatini hatırlattı oldukca fazlaca betimlemeler bulunmakta (hatta gereksiz detaylara girdiğini söyleyebilirim) ki bu da bazı sayfalarda ana konudan sizi uzaklaştırmakta hatta bazı sayfaları tekrar tekrar okuma ihtiyacı hissettirmekte. Romanın sonuc kısmı ise okuyanda "eee noldu şimdi" düşüncesi oluşturmakta. Sanki eser, dönem ödevi hazırlar gibi hazırlanmış, sonunda ise teslim edilmek için aceleyle sonlandırılmış bir ödev duygusu oluşturmuştur bende 😉 Kendime tavsiyem bilim kurgu romanı okuyacak olursam bir dahaki sefere günümüzde yazılmış bir eser olmasını tercih etmem yönünde 😉

İKİZ RUH 🖤🤍
18 Temmuz 2024 Perşembe | 14:24

MANIFESTO I:
Bazen boğazımızda yutkunamadıklarımız geçmez; biz de yutkunmayı bırakır, o düğümlerden yeni bir gökyüzü inşa ederiz.

Yanımdan geçen bir karıncanın azık çantasına ilişiyor gözlerimin buğulu yağmur caddeleri. Saçımdan dökülen şemsiye bükücülerini yüzümden çekemiyorum. Göremiyorum... Azık çantasında benden de bir şeyler var mı, bilemiyorum!

Düşüncelerimi Martha’ya postallarla yolcu etmeseydim, keşkelerim kovalıyor olmazdı askıda beklettiğim kalbimi. Usulca kaderin dudaklarına selam verip soruyorum:

"Bana biraz gökyüzü eder misin?"

Şaşkın şaşkın yağmur caddesinden kaçıp gamzelerimin içine oturan bana bakıyor. "Allah allah, ne tuhaf bir çocuksun!" diyor. Ona cebimden çıkaracağım eski ve sihirli bir daktiloyla yazılmış cevaplar vereceğimi sanıyor; ama susuyorum. Cevap vermiyorum.

İşte tam da böyleyim:
İçindeki tuşları eksik, tamirsiz bir daktilo gibiyim

MANIFESTO II:
Suskunluk, tamir edilemeyen daktiloların en yüksek sesle bastığı tek harftir.

Yine de içimde güneşi açıp tan görümlüğü kahvaltısına oturuyorum.
Kaderin ağzı şaşkın,

Benimse hep kalbim şaşkın...
Senin oralardan bana biraz ateş, toprak, su ve hava verir misin Tanrım?
Biraz da piyano kumsallarından,
Çiçekli kuşlarından
Ve okyanus giysili balıklarından...

MANIFESTO III:
Dünya eksiktir; çünkü yetimlerin ve babasız masaların ağırlığını tek bir gökyüzü taşıyamaz.

Bekledim, bekledim, bekledim... Tanrı’mdan uzunca bir süre cevap gelmedi.
"Sanırım ninni söylüyordur göğe yükselmiş annesiz çocuklara..." diye düşündüm.

Derken fark ettim ki Kader’in ayağına basıvermişim. Hemen cebimdeki o tamirsiz daktiloyu çıkarıp son kez fısıldıyorum:

"Boğazımdan geçmiyor babasız yemeklerim...
Bana biraz gökyüzü eder misin?"

Bana...
Biraz...
Gökyüzü...
Eder misin?