Yalan sevinçle oyalandım
Aklın tuzağında dolandım
Kusuruma bakma, zil zurna geldim
Sabahın beşi kapına dayandım

Erbabım aşk madem
Madem yasaklar namahrem
Kafeste sözler susuyor şimdilik
Uçurur zaman, hele du' bakalım

Sırtımda uzun hırka gibi gece
Yârenlik etmez, kaytarır hece
Hatıra oturmuş, kalkmaz, hâlden anlamaz
Derya deniz düşünce

Gezdim seni sokak sokak, vallahi yok hesap kitap
İçimde avaz avaz yan, yan, yan benimle
Uzun yola gider gibi bakma öyle yüzüme
Aman cancağızım, etme

Sırtımda uzun hırka gibi gece
Yârenlik etmez, kaytarır hece
Hatıra oturmuş, kalkmaz, hâlden anlamaz
Derya deniz düşünce

Gezdim seni sokak sokak, vallahi yok hesap kitap
İçimde avaz avaz yan, yan, yan benimle
Uzun yola gider gibi bakma öyle yüzüme
Aman cancağızım, etme

Öyle bir dönemdeyiz ki
İki yüzlüler sahte gülüşleriyle hayatımızın ortasında.
Nankörlük sıradan bir huy, yalan söylemek ise bir refleks olmuş.
Yorulduk...
Yoruldum...
Yorulmadınız mı...
İnsanların gözlerinin içine bakarken bile güvenmek imkânsız hale geldi.
Sözler başka, niyetler başka.
Nankörlük artık bir karakter zafiyeti değil, sıradan bir alışkanlık gibi yaşanıyor.
Yapılan iyilikler çabucak unutuluyor, verilen emekler görünmez oluyor.
Yalan ise utanılan bir şey olmaktan çıkmış, zor anların savunmasına dönüşmüş.
İnsan, en çok da buna yoruluyor aslında.
Sürekli tetikte olmaya…
Birinin gözlerinin içine bakarken bile “Acaba?” demeye…
İçinden geldiği gibi güvenememeye…
Samimiyeti tartmak zorunda kalmaya...
Bazen ne düşünüyorum biliyor musunuz...
Bazen değil artık hep düşünüyorum bunu;
Kalbi temiz olan için bu dünya bazen fazla gürültülü, fazla kirli geliyor. Sadece dünya değil insanlar da...
Ve sonra kendime dönüyorum.
İçimdeki hakikat duygusu;
Ben halâ sahiciliği tanıyorum. Bir bakışta içtenliği, bir seste merhameti, bir davranışta karakteri ayırt edebiliyorum.
Çünkü samimiyet gürültü yapmaz; bağırmaz, gösteriş yapmaz.
Sessizdir ama derindir. Az bulunur ama bulunduğunda insanın içini huzurla doldurur.
Bu yüzden belki de kaybetmiş sayılmıyorum.
Yalancılardan, samimiyetsizlerden uzaklaştıkça aslında kendime yaklaşıyorum.
Nankörlükten uzak durdukça kalbimin kıymetini daha iyi anlıyorum.
Herkesi hayatımda tutamamak bir eksiklik değil; kimlerin kalabileceğini öğrenmek bir olgunluk.
Gerçek insanlar halâ var. Biliyorum.
Abartısız seven, karşılık beklemeden düşünen, arkan dönükken de aynı kalan insanlar…
Onlar az olabilir ama bir tanesi bile insanın hayata yeniden güvenmesi için yeter.
Çünkü gerçek bağlar kalabalıkla değil, derinlikle kurulur.
Dünya... insanlar sahte olabilir
Ama ben sahte olmak zorunda değilim. Mükemmel degilim. Hatta bazen aksiyim, naletim, sertim...
Ama dürüstlüğüm, vicdanım, benim kalbim…
İşte gerçek hayat tam olarak orada başlıyor.
İçimde...
Ta orada bir yerde.

"Zaman değişir, beden toprağa karışır, yıldızlar binlerce kez doğar ve söner; ama ruh aynı kalır. Hep hatırlar, hep sever. Çünkü sevgi, insanın en kadim yolculuğudur...
Ruhlar birbirini tanır; yüzyıllar geçse de birbirine geri döner. Likya dağlarının rüzgârı, yıldızların şarkısı, toprağın derinlikleri sırrı fısıldar:
“Sevgi zamanın ötesindedir.”
Ve bir gün, eninde sonunda dönüp buluşuruz.Çünkü ruh, unutmayı bilmez.."#17/06/2026🖐

2026- 29. Kitap

Kitabın Adı: Nemide
Yazarı : Halit Ziya UŞAKLIGİL
Yayınevi: Özgür Yayınları
Türü : Roman
Basım Yılı : 2005
Sayfa Sayısı: 189 Sayfa

Düşünceler : Halit Ziya UŞAKLIGİL ( 1866-1945 )denilince aklımıza yıllardır izlenen TV dizilerine çevrilen Aşkı Memnu ve Kırık Hayatlar romanları gelir. Halit Ziya modern Türk romanının öncülerinden birisidir ve batılı anlamda roman yazan yazarlarımızın başında gelir.

Nemide yazarın Sebile 'den sonraki ikinci romanıdır ancak kitap olarak basılan ilk romanıdır. UŞAKLIGİL 'in sadece 22 yaşında iken yazdığı bu roman genellikle eserlerinin ana teması olan aşk üzerine kurulmuştur.

Ruhsal çözümlemeleri ,çevresel tasvirleri eserlerinde ustaca kullanması ile bilinen yazarın bu ilk dönem eserinde olay örgüsü diğer eserlerine göre daha basit olsada yinede Uşaklıgil 'in tarzı öne çıkmaktadır.

Nemide isimli hastalıklı bir kızın amcasının oğlu Nail 'e hissettiği duygular ile Nail 'in iki genç kadın arasında kalarak ikileme düşmesi ekseninde yaşanan olayların anlatıldığı eser aynı zamanda son dönem Osmanlı sosyal yaşamı hakkında bilgiler sunmaktadır.

O dönem bolca kullanılan çaresiz hastalık metaforu nu ustaca işleyen yazar bizi adeta ölümsüz eserlerine hazırlamakta aşk ,ölüm ,ayrılık üçgeninde hapsetmektedir.

Diğer eserleri ile birlikte pek bilinmeyen bu eserini de zevkle tavsiye ediyorum tüm kitap dostlarına