Sayfaları yüzüne bastın. Kâğıdı kokladın. Tanıdık bir kokuya benziyordu. Sayfaları çocuğa geri verdin. O, zaferini gökyüzüne kaldırarak uzaklaştı. Sen yüzünü çevirdin ve gözyaşlarını sildin.
Bu kitapların tek bir amacı vardı; sonsuz derecede küçük olanı, gündelik hayatın altındaki sıradanı, en ufak olanı, gündeliği, bizden çalınamayacak her şeyi anlatmak. Sokağın Gazze'sini, balıkçıların Gazze'sini, çocukların ve örtülü kadınların Gazze'sini, yaralı Gazze'yi ce neşeli Gazze'yi.
Akşam çökerken duvarlardan kayan gölgelerde, o gideli gecelerimi dolduran sessizlikte, binaların arasından ıslık çalan rüzgârda, oyun oynayan çocukların çığlıklarında.
Çocuklara dünyanın yeniden yaratılabileceğini, kendi bedenlerinin bile bir dile dönüşebileceğini, yıkıntıların ortasında bile krallar, kahramanlar, düşünürler olabileceklerini göstermek istiyordu.