Aziz Nesin

Zira Aziz Nesin ülkemizde şöhretini mizah yazarı olarak yapmıştır. Üstelik bu şöhret öyle, öteki yazarlarımızın olduğu gibi üç beş bin kişilik bir mutlu azınlık şöhreti de değildir, düpedüz halk arasında, halka dayanan bir şöhrettir. Hem bu şöhret öylesine haklı, öylesine saygı duyulacak bir şöhrettir ki, yurdumuz sınırlarını aşarak dünyanın pek çok ülkesine yayılmış, Aziz Nesin'in büyük bir sanatçı olduğu gerçeği de yurdumuzdaki kuş beyinli üç beş bağnazın dışında, dünyanın hemen bütün otoriteleri tarafından kabul edilmiştir. Aslında bu bir kabul edilmeden de öteye, değerini dünyaya kabul ettirmektir.

Hepimizin başına gelmiştir: Kimi tip insanlar vardır, onları daha ilk görüşte bir soğukluk duyarız; ya çirkin görünüşlerinden, ya kabalıklarından, ya bayağıca davranışlarından, yada hiç açıklayamadığımız bir nedenle sevemeyiz öylelerini... Böyle kişiler, sonra konuşmaya başlayınca, konuştukça konuştukça, ilk duygulanınız değişir, sözlerinden iç dünyalarının güzellikleri önümüze serilir. 0 sevimsiz, soğuk dış görünüşlerinin içinde saklı güzel, sıcak bir iç dünyaları olduğu ortaya çıkar.

«Memleketin bugün çekmekte olduğu ıstırapların ana kaynağı ve her sahadaki inkişafımızın karşısında dikilen en büyük mâni, siyasi rejimin sağlam temeller üzerine oturtulmamış olmasıdır.
Binaenaleyh...»

Kitabın Adı: Şimdiki Çocuklar Harika
Yazarı: Aziz Nesin
Yayınevi: @nesinyayinevi
Türü: Roman
Basım Yılı: 2017
Sayfa Sayısı: 224 Sayfa

Düşünceler: Dini görüşlerine hiç katılmıyorum. Düşüncelerini tasvipte etmiyorum. Ama bu yazarın Türk Halkını en iyi tanıyan ve eserlerinde yansıtan isimlerden biri olduğu gerçeğini değiştirmiyor. Ve tabi kitaplarından aldığım zevkide...

Yazar bir güldürü ustası. Güldürürken düşündüren, insanları , sistemi eleştiren, mizahi öğelerle gerçek yaşamı mayalamayı başaran bir yazı üstadı.

Bazı insanlar O'nu pek sevmiyor. Kitabını okumuyor ama bilmeden de olsa kitaplarından uyarlanan filmleri defalarca izliyor ( Zübük, Gol Kralı vb )

Bense önyargıdan arınıp hemen her yazarı okuyorum bir şeyler öğrenmeye çalışıyor ve öğreniyorum.

Kitap bir güldürü romanı. Hiciv romanı da aslında. Öğretmenleri, büyükleri eleştiren insanların ikiyüzlülüklerini tokat gibi yüzlerine vuran bir eser.

Iki küçük öğrencinin birbirine yazıldıkları mektuplardan oluşuyor. Küçüklerin gözünden büyükler anlatılıyor. Daha doğrusu eleştiriliyor. Sabahattin Ali bunu doğrudan yapıyordu mesela Aziz Nesin mizah yoluyla yapıyor. Hemde çok güzel yapıyor.

Eleştiren, güldüren, düşündüren, toplumu anlatan bu güzel eseri tüm kitap dostlarına zevkle tavsiye ediyorum

Kitabın giriş yazısını kaleme alan Meral Çelen bu büyük ilgiyi Yaşar Yaşamaz’ın ağzından şöyle açıklıyor :
“...Ünümün bu kadar yaygınlaşmasına, beni bu kadar sevmenize ilk zamanlar akıl erdiremiyordum ama, şimdi biliyorum artık... Nasıl hepimizde biraz Don Kişot’luk varsa, demek biraz da Yaşar Yaşamaz’lık varmış... Başıma gelenler yabancınız olsaydı, sever miydiniz beni, arar mıydınız?
Gerçekten de öyleydi !
Yaşar Yaşamaz devlet okuluna kayıt olabilmek için o güne kadar çıkarılmamış olan nüfus kağıdını çıkartmak için babasıyla birlikte nüfus müdürlüğüne gidiyor ,Kayıtlarda babasının kaydedilmiş olan doğum tarihi doğru olarak geçirilmiştir. Yani 1897’de doğan babasının 1911’de yine doğru olarak Yaşar’ın annesiyle evlendiği kaydedilmiştir. Ancak aynı kütükte Yaşar’ın 1896’da yani babasından bir yıl önce doğduğu ve 1935’te Çanakkale Savaşı’nda şehit olduğu yazmaktadır. Henüz 12 yaşında olan Yaşar kayıtlardaki yanlışlık yüzünden yaşamıyor görünmekte , bu yüzden ona nüfus kağıdı verilmemektedir. Durumu düzeltmeye çalışan Yaşar’ın babası Reşit oğlunu devlet okuluna göndermek adına aylarca nüfus müdürlüğünün kapısını aşındırır. Yalnız hiçbir sonuç elde edemez. Yaşayan Yaşar yaşamıyor sayılmaktadır. Böyle olunca baba da,oğul da duruma gönülsüz olarak boyun eğiyor ..
Okurken çokça kez gülebileceğiniz , keyif veren bir kitap . Emeğe sağlık !