Acı sessizdir bazen; bağırmaz, çağırmaz. İçine çöker, nefesi ağırlaştırır, kalbi sızlatır. İnsan gülümserken bile içinden kanar, kimse görmez. En çok da alışılmış gibi duran acılar öldürür insanı; çünkü kimse “iyi misin?” diye sormaz, sen de anlatamazsın.
