sebebsizzengin

Refik Halid Karay’ın kalemi çok akıcı ve bu romanı da lezzetli bir Türkçeye sahip. Kitap bana göre iki bölümden oluşuyor, ilk üçte ikilik bölümde sürgün hayatı ve gurbet hissinin psikolojisini anlatırken son üçte birlik bölümde bir aile trajedisiyle final yapıyor. 1922-1925 yılları arası Beyrut, Şam, Halep’te sosyal yaşamın nasıl olduğu, insan ilişkileri güzel güzel anlatılmış. Sıkılmadan okunacak bir kitap.

OKUMAK FİİLİNİN emir kipine tahammülü yoktur. Başka fiillerle de paylaşır bu nefretini: "Sevmek" fiili..."Hayal etmek" fiili...
Yine de deneyebiliriz tabii. Haydi: "Beni sev!" "Hayal et!" "Oku!" "Okusana diyorum, sana okumanı emrediyorum!"
"Odana çık ve oku!"
Netice?
Hiçlik.

Türkçeye çevrilmiş bütün Tanizaki eserlerini okuyan biri olarak, “Nazlı Kar” üstadın (benim için) başyapıtı diyebilirim. İlk olarak “Musaşi Lordu'nun Gizli Yaşamı”nı okuyup bayılmıştım yazara, sonrasında diğer kitaplarını da aynı zevkle okumuştum. “Musaşi Lordu'nun Gizli Yaşamı” ile birlikte “Bir Kedi, Bir Adam, İki Kadın” favori kitaplarım olmuştu. Ama “Nazlı Kar” bambaşka bir seviye olmuş. Bütün Tanizaki kitaplarında gördüğüm karakter bu esere de yansımış. Sadelik. “Nazlı Kar” da Makioka ailesinin dört kız kardeşin öyküsü, sekiz yüz küsür sayfada o kadar güzel anlatılmış ki, bin sekiz yüz sayfa olsa yine okunur. Sadelikten kastım, romanın kendine has dili. Aforizmalardan, tumturaklı cümlelerden uzak. Tanizaki hep böyle yazıyor zaten. Anlatılan olayları bir film izler gibi kafanızda canlandırabiliyorsunuz. Bir dönem kitabı olmasına rağmen Japonya hakkında bilgi edinmek isteyenler için güzel bir başvuru kaynağı olarak okunabilir. Geleneksel Japon sanatları, Doğal afetler, gelenek ve görenekler, hızla değişen dünya ile birlikte değişen Japon toplumu… üstelik okurken kendimize hiçte uzak olmayan tespitler barındıran enfes bir roman.

Arkadaşlarını Öldür
Kitabın ön kapağına ve arka kapağına bakınca umutlanmıştım. Elimde güzel bir kitap duruyor gibiydi. “Hedefe giden her yol mübah felsefesiyle yaşayan Stelfox, gerçek bir psikopat; sektörün yarattığı tatminsiz bir canavar; kusursuz cinayetler işleyen bir cani, kronik cinsiyetçi, ırkçı ve diğer her şeyci.” Arka kapağında yazan bu satırları okuduktan sonra kitabın kendisini de okumaya karar verdim. Steven Stelfox, 90 ların İngilteresinde Britpopun yükselişe geçtiği dönemde müzik sektöründe yetenek avcısı olarak çalışmaktadır. Seks, uyuşturucu, alkol, çılgın partiler Steven’ın hayatının özeti. Açıkçası Steven karakteriyle bir türlü bağ kuramadım, yaptıklarının yanına kar kalması da içime sinmedi. Yorumlarda bu kitaptan bir hiciv olarak bahsediyor, belki de bu bilinçle okunması gerekiyordu. Zaten kitabın bana ilginç gelen kısımları, müzik sektörüyle ilgili verdiği bilgilerdi. Anladığım kadarıyla hedeflenen de buydu: sektörü eleştirmek. Steven karakteri ile ilgili çok fazla şey öğrenmeyiz, yirmi yedi yaşında olduğunu, Londra’da yaşadığını, tek çocuk olduğunu ve müzik sektörü içerisinde olduğunu biliyoruz. Kitapta bir cinayete teşebbüs, iki cinayet ve patronunun ayağını kaydırmak üzere kalkıştığı eylemler, bir polisiye romanında sırıtırdı. Bu kitap için kült eser denildiğini de gördüm, filme uyarlanmış ayrıca. Benim beklentilerimi karşılamadı, beklentiyi yüksek tuttum sanırım. Karakteri Dexter Morgan ile Hannibal Lecter arasında bir yerde konumlandırmıştım. Bence şansı yaver gidiyor sadece, o kadar. Bu şans onu hedeflediği yere getiriyor sonunda. Kitabın bana sıkıcı gelen yönlerinden biri sürekli betimlemeli, ilginç cümle kuracağım diye olağanüstü çabalaması oldu. Bir noktadan sonra bu cümleler çok sıradanlaşıyor ve sanki zorlamaymış gibi duruyor. Tüm bu olumsuzluklara karşı, kitap sürükleyici ve dili sıkıcı değil, akışkan.