Ebru Asya

Ben Ebru…
Sessiz Taşıyıcılar kitabının yazarı.
Basamaksız merdivenlerin
Düşe kalka tırmananı

Karanlık yolların Rehberi
Elinde meşalesi
Işıtırken çevresini
Sönen ocakların şahidi

Kusursuz Nizam'ın mükemmeliyken
Kendi zincirini kendi üreten
Bir zihnin esiri 

Gençtim.
Kibri bir sürme gibi gözlerime çektim
Hiç geçmeyecek sandığım
Ama geçerken
Pişmanlığa evrilen geç’liktim.

Hayatı
Arkasını bağlamayı unuttuğum
dikiş ipliğine benzetirdim
Bense sadece tek çekimliktim

En çok çocukluğumda gül’müşüm
Kahkahalarım evlere şenlik
Sonradan öğrendim ki
Her mutluluğun bir bedeli varmış
İşte bu da tam ibretlik

Bir kazandım fokur fokur kaynayan
En güzel türkülerin sesini kesmişim
Belki inanmayacaksınız ama
Bir ileri bir geri sardırılan
Nostaljik bir kasetmişim 

Tırnağının karası oldum işçilerin
Esnafın çayından süzülen teri
Aslan pençesinde buruşmuş bir gazete
Eşitlik hayalinin dirençli Nadidesi
Bir babanın gözlerinde
Büyüttüğü külfeti
Yerlerde diz boyu sevgisizliktim

Ama en çok da bir köktüm
Yeraltından filizlenip
Gün görmeye çalışan
Yaşlı bir kadının
Hiç bitmeyen umudu
Bir adamın yüreğinde
Birkaç nergis tohumu...





Sessiz Taşıyıcılar Ebru Asya Yol Akademi

Sanat düzeyine çıkmış hiçbir şiir birincil anlamla yetinilecek kadar fakir değildir. Aksine şiirin birinci anlamı ilk okunduğunda kafamızda canlanan yapı asıl anlatılmak isteneni taşıyan hamal durumundadır (Tökel )

Yorgunluktan tükenmiş olduğumda, ruhumun bir iskambil kartı kadar ince olduğunu hissettiğimde, hiçbir şey bir beş dakika daha dayanmaya değmeyecek gibi göründüğünde, yazmaya başlamak için kendimi zorlarım.

Ve her nasılsa, yazma etkinliği her şeyi değiştirir.


JOYCE CAROL OATES