Aşk

Günaydın…
Günaydın gökyüzü, günaydın yollar,
günaydın üşüyen sokaklar…
Bugün hayat biraz daha soğuk sanki.
Her yer bembeyaz bir örtüye bürünmüş ama
o beyazlık, içimizi ısıtan bir masumiyet mi
yoksa sessizliğin ağırlığı mı, belli değil.
Kar, her şeyi örter ama
insanın içindeki üşümeyi gizleyemez bazen.
Yine de bil ki Yâre,
bu soğuk sabahın içinde bile
bir yerlerde sıcak bir umut yürüyordur seninle.
Günün, yüreğine biraz olsun güneş düşürsün.
Tatlı gülüşlerin hiç üşümesin Yâre,
saçlarına rüzgâr değmesin.
Dilerim ki sen,
hep güneşli bir hayat yaşa;
bulutlar sadece manzara olsun,
yağmur sana hiç ağlamasın.
Mevsimlerin hep bahar olsun,
gecelerin gündüzlere yaslansın.
Karanlıklar aydınlığa doğsun,
her sabah umutla açılsın gözlerin.
Yoluna çıkan her zorluk
bir çiçek gibi eğilsin önünde,
kalbin neye niyet ederse
hayat ona “olur” desin.
Dilerim ki Yâre,
kalbin kadar hayatın da güzel olsun.

Bazen aşk, içinden çıkamadığımız bir labirent gibi gelir. Hep aynı koridorlarda dolaşır, hep aynı çıkmaz sokaklara varırız. İşte Sibel Biçer'in Aşkın Kara Kutusu, o labirentin duvarlarını yıkıp bize gökyüzünü gösteren bir kitap. Bu kitabı okurken anladım ki, yaşadığımız hiçbir kalp kırıklığı tesadüf değilmiş. Her seçimin, her tartışmanın, her vedanın ardında, çocukluğumuzdan kalma bir fısıltı, farkında bile olmadığımız bir korku varmış.
Yazar, bir psikoterapistten çok, sizi anlayan bilge bir dost gibi yaklaşıyor. Akademik terimlere boğmadan, hepimizin anlayacağı bir dille kalbimizin nasıl çalıştığını anlatıyor. Kitaptaki gerçek hayattan alınmış hikayeleri okurken, "İşte bu benim!" dediğim o kadar çok an oldu ki... Yalnız olmadığımı hissettim. En çok da şunu fark ettim: Aşk bir sır değil, kendini tanıma meselesiymiş. Kendi kara kutumun kapağını aralamak, içindeki ses kayıtlarını dinlemek hem ürkütücü hem de inanılmaz derecede özgürleştiriciydi. Eğer siz de kalbinizin fısıltılarını duymak ve o tekrar eden döngülerden çıkmak istiyorsanız, bu kitap size o cesareti verecek.

Sen giderken
kapı değil,
içimde bir mevsim kapandı.
Duvarlar sesini unuttu,
saatler yürümeyi reddetti.

Ayakkabıların eşiğe değdiğinde
kalbim geriye doğru düştü.
Söylenmeyen cümleler
boğazımda pas tuttu,
adını anmak bile
geceyi uzattı.

Bir elin havada kaldı,
vedaya cesaret edemeyen.
Ben baktım,
çünkü bakmamak
tamamen yok olmak gibiydi.

Sen giderken
ben kaldım.
Aynı odada,
ama senden önceki biri değil.
Gülüşümden bir harf eksildi,
umut kelimesi yarım kaldı.

Şimdi her şey sessiz.
Sessizlik bile senden bahseder gibi.
Bir gün dönmeyeceğini bilmek,
gitmenden daha ağır.

Vurgulanan Denizin Şiddeti
Gece zehir yeşili,puslu karanlığı ufukta
Dolu bir rüzgâr geliyor kanadı kızıl
Aşk esiyorum gelsenize ehâlî! diyor
Yahut bilmiyor gülüm
İçimde bir denizin şiddeti güz yağmurlarını bırakıyor
Şimdi gelirim de nasıl takacaksın kanadı?
Yağmurda kuşlar uçamaz ki.
(Serenay Özkan)
Serenay Özkan

Yıldızım A'zel
Gökyüzünde binbir yıldız
Ta orada bir parlaklık
Dedim ki:"A'zel..."
Gece edebi özler
Bir yağmur
İplik,iplik
Sokaklarda geceleyin
A'zelimdi dedi:
"Gidiyor musun ay ışığı?
Bir yıldız daha kaydı..."
Tül çekilmiş idi geceye ipekten
Gözleri idi şişti
Yağmurdur hiddetlendi
Dedim o vakit:
"A'zel...
Ah,benim mehtap bile çıkmayan gecelerimde a'zel...
Olabilirsin atmış güllerimi
Olabilirsin çalmış senelerimi
Olabilirsin atmış kirli, yıkmış
Olabilirsin sarmış;sarmalamış bedenimi
Yahut sensin karanlığın aydınlık meleği...
(Serenay Özkan)
Serenay Özkan

✒️Aşkın, aile bağlarının ve aidiyetin aslında ne kadar kırılgan olduğunu derinden hissettiren ve okuyanın günlerce etkisinden çıkamadığı o roman; " Gece Açan Çiçekler" 🩵🌷

✒️Kalabalıklar içinde kaybolan ruhların, tutunacak bir dal arayan yalnızların ve geçmişin gölgesinden kurtulamayanların hikayesine hoş geldiniz.
Canfeda Konağı...Kim bilir benzer hikayeler barındıran kaç konak, kaç ev var bu yeryüzünde?

✒️Tarihler bir tarafta 15 Kasım 1979 'u gösterirken Halide dört gözle kardeşleri Cihangir, Zeliha ve Nihal'i beklemektedir. İstanbul 'da tarihin en büyük deniz kazalarindan biri yaşanmış ve sokağa çıkma yasağı ilan edilmiştir.

✒️Diğer yandan 1890'lar da yaşamış Derviş Ali'nin hikâyesini okumaktayiz. Osmanlı Devletinin buhranlı zamanları, Derviş Ali'nin o dönemde Saray ressamı seçilen Fausto Zonaro'yla ve onun öğrencisi olan Handan ile tanışmasına şahit oluyoruz.

✒️ Bu farklı gibi görünen iki hikayenin aynı kurgu içinde sessizce birleşmesini; şehrin sokaklarında, evlerin salonlarında saklanan o görünmez kırgınlıkları gün yüzüne çıkarmasını okuyoruz. Aslinda okumaktan öte geçiyoruz; yazarın sinematik dili sayesinde olayları sadece okumuyor, adeta puslu bir camın arkasından izliyorsunuz.

✒️Belki de yazarın kitaplarını bu kadar çok sevmemin nedeni; acıyı estetize etmeden, olduğu gibi, en ham haliyle sunması. Ayrıca kusursuz kahramanlar değil; hata yapan, pişman olan, özleyen ve bazen sadece susan karakterlere hayat vermesi.😌🤍

✒️Kitabın en sarsıcı yanlarından biri, insanın kaçamadığı o mutlak yalnızlıkla yüzleşmesi.
Romanda geçen şu cümle, aslında anlatının omurgasını oluşturuyor:
​"Anladım ki bu dünyanın tek hakikâti insanın yalnızlığıdır. Ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır."

Ya bizlerin kalbinde yorgunluk bırakan o 'hakikat' nedir? Tarık Tufan Doğan Yayınları Gece Açan Çiçekler

İskender Pala eserde dilin şiirselliği ve anlatımın zarafeti dikkat çeker. Aşk; hasret, tutku, umut ve çaresizlik gibi farklı yönleriyle ele alınır ve insan ruhuna dokunan bir derinlikle işlenir.
Kitap, kısa denemeler ve metinlerle aşk üzerine düşünmeye davet eder. Süslü fakat ağırlaşmayan dili, klasik edebiyatı seven okurlar için güçlü bir çekim oluşturmakta, bu geleneğe uzak olanlar için de öğretici bir kapı aralıyor.
Sonuç olarak, Aşkname, aşkı romantik bir tema olmanın ötesine taşıyarak onu estetik, kültürel ve manevi bir değer olarak sunan; yavaş okunmayı ve üzerinde düşünülmeyi hak eden bir eserdir.
İstersen bunu sosyal medya paylaşımı, ödev formatı ya da daha akademik bir inceleme hâline de dönüştürebilirim.

Amerika’da bir Üniversite, ilginç bir çalışma yapmış.
Okuldan 5-10 kadar öğrenciyi seçip onlara ayrı ayrı ve gizlice kimine “ Seni araştırdık ve senin Büyük İskender’in soyundan olduğunu tespit ettik“
kimine “ Hannibal’ın soyundansın” “ Napolyon’un torunusun” gibi tarihe yön vermiş büyük komutanların soyundan geldikleri söylenmiş.
Ve bu çocuklar gizlice takip edilip, davranışları gözlenmiş.
Bakmışlar ki; çocukların tamamının yürüyüşleri bile değişmiş.
Artık daha düzenli ve ağırbaşlı davranmaya, daha ölçülü gülmeye ve daha ciddi görünmeye… başlamışlar.
Çünkü o insanlarla bir bağı olmanın ve onların kanını taşıyor olmanın gururu ve onuru, onları öyle davranmaya zorlamış…
Kıssadan hisse!
Tarihin en şanlı Milletinden Olan Bizim Okullarımızda ne öğretiliyor ve çocuklarımızın davranışları nasıl?
• Padişahlarımız haindi
• Din adamlarımız sahtekardı.
• Alimlerimiz sapıktı.
• Kadılarımız rüşvetçiydi.
• Ordumuz çapulcuydu
• Devlet adamlarımız yalakaydı….
Vs vs vs…
Peki gençlerimizin davranışları, konuşmaları ve tavırları nasıl?
Herhangi bir okulun paydos saatlarında gidin bir bakın.
İçiniz acır içiniz…
Geleceğe dair zerre ümidiniz kalmaz, yaşama sevincinizden de olursunuz…

Haydar MERMER

İlişkilerde "aşkın sonu" mu, "sevginin başlangıcı" mı sorusu, aslında hayatın en derin gerçeklerinden biridir. Tutkulu aşkın yerini, zamanın özenli dokunuşuyla inşa edilen sevgi alır; bu, hem duygusal bir olgunlaşma hem de karşılıklı anlayışın, sabrın ve bağlılığın getirdiği bir armağandır.

Aşk, bir yanardağın patlaması gibi coşkulu başlarken; sevgi, lavların soğuyup toprağa dönüşmesiyle yeni yaşam filizleri verir. Bu dönüşüm, yalnızca biyolojik bir süreç değil; aynı zamanda yaşamın her anında, paylaşılan deneyimlerle yeniden inşa edilen bir öyküdür.

Benzer şekilde gerçekleştirilen başka bir araştırmada, ilişkilerin evrimi sırasında, romantik aşkın yerini, karşılıklı anlayış, empati ve paylaşım üzerine kurulu sevginin aldığını göstermiştir. Araştırmada, romantik aşkın beyin aktivitelerindeki yoğun değişimlerin, zamanla yerini daha durağan ve bağlayıcı nörolojik yapıların aldığı saptanmıştır. Ayrıca psikodinamik yaklaşımlarla, bireylerin yaşam deneyimlerinin, ilişkilerde aşkı nasıl evrimleştirdiğini ve sevgiye nasıl dönüştürdüğünü detaylandırır.

2017 yılında yapılan bir araştırmada, ilişkilerde başlangıçta yoğun dopamin patlamalarıyla kendini gösteren aşkın, zamanla oksitosin ve vazopressin gibi bağlanma hormonlarının etkisi altında daha istikrarlı ve derin bir sevgiye dönüştüğünü ortaya koymuştur. Bu araştırma, aşkın başlangıçtaki tutkulu döneminin beyinde yarattığı kimyasal coşunun, uzun vadede daha sakin ve dengeli bir sevgi formuna evrildiğini bilimsel verilerle destekler niteliktedir.

2017’de Journal of Neurophysiology’de yayınlanan bir araştırma, uzun süreli ilişkilerde prefrontal korteks aktivitesinin arttığını, bu durumun partnerler arası "empati ve uzlaşı becerisi" ile doğrudan ilişkili olduğunu gösterdi. Bu bilimsel veri, sevginin zamanla nasıl geliştiğini, nasıl daha derin bir bağ yarattığını gösterir.

İnsan yüreğinin derinliklerinde zaman, aşkı başka bir boyuta taşır. İlk bakıştaki tutkulu kıvılcımlar, günün yorgunluğu, hayatın iniş çıkışları arasında sönükleşirken, yerini daha sakin, ama belki de daha güçlü bir sevgiye bırakır. Bu durum, aşkın sonu mu, yoksa sevginin başlangıcı mı sorusunu gündeme getirir.

Ömer ve Mei, farklı kültürlerin izlerini taşıyan iki farklı bireydir. Ömer, Türkiye'de büyümüş ve aşkı aile onayı, sorumluluk ve sadakatle tanımışken, Mei, Çin'de, aşkı daha çok aile bağları ve sosyal normlarla şekillendirmiştir. Ancak, bir gün karşılaştıkları o ilk bakış, onlara aşkın biyolojik gücünü gösterdi. Ömer, Mei’nin gözlerinde kendi derinliklerini bulmuştu; Mei, Ömer’in gülüşünde bir güven aramıştı. Kültürlerinden bağımsız olarak, aşkın biyolojik temelleri onları birbirlerine çekmişti. Zamanla, aşkları daha derinleştikçe, kendi kültürlerinin aşkı ifade etme biçimlerine de saygı gösterdiler. O an, onların kalpleri birleştiğinde, kültürün ötesinde bir bağ kurdular.

Aşk, bir çiçeğin tomurcuklanması gibi, her kültürde farklı bir biçimde açar. Batı'da aşk, çoğu zaman bireysel bir serüven, özgürlük arayışı olarak tanımlanırken, Doğu kültürlerinde aşk, çok daha kolektif ve bağlayıcı bir anlam taşır. Aşk, en saf haline, kalbin ruhu kadar derin bir biçimde dokunur. Her kültür, aşkı kendi biçiminde yaşar, fakat her biçim, insan ruhunun aynı arzusuna hizmet eder: birleşmek, bir arada olmak, bir bütün olmak.

Birçok kültür, aşkı evlilik öncesi ya da sonrasına koyarak biyolojik ve toplumsal normları harmanlar. Örneğin, Batı'da bireysel seçim, sevgi ve romantizm ön planda tutulurken, Doğu'da bazı geleneksel toplumlar, aşkı daha çok ailelerin onayladığı, toplumun değerlerine uygun bir biçimde yaşarlar. Bu, bir bakıma aşkın biyolojik dürtülerinin toplumsal baskılarla nasıl şekillendiğini gösterir. Örneğin, Hindistan'da aşk, genellikle ailenin onayı ve sosyal bağlar üzerinden şekillenirken, Kuzey Avrupa'da bireysel seçimler daha ön plandadır.

Biyolojik olarak, insanlar çoğunlukla kendilerine genetik olarak uyumlu olan bireyleri ararlar. Ancak kültür, genetik çekimin üzerini örtüp daha sosyal ve psikolojik faktörleri devreye sokar. Batı'da bireyler, partnerlerini kendi içsel duygusal bağları ve zevklerine göre seçerken, birçok kültür, toplumun ve ailenin değerlerini, partner seçiminde etkili kılar. Fakat her durumda, beyin, aşkla ilgili hisleri aynı biyolojik süreçler aracılığıyla işler.

Aşkın biyolojik temelleri aslında tüm insanlarda benzer şekilde işler. Beyinde aşk, kimyasal bir fırtına gibidir. Dopamin, oksitosin ve serotonin gibi nörotransmitterler, bir kişiye karşı duyduğumuz çekimi, tutku ve bağlılığı şekillendirir. Ancak kültürel bağlam, bu kimyasalların nasıl işlediği ve nasıl dışa vurulduğu konusunda önemli bir rol oynar. Örneğin, Batı kültürlerinde genellikle "aşk özgürlüğüdür" anlayışı hakimken, birçok Doğu kültüründe aşk, evlilik ve aile kavramlarıyla daha derinden bağlantılıdır.

Asya'nın bazı bölgelerinde aşk, toplumsal sorumluluklar ve aile bağlarıyla daha sıkı bir şekilde bağlantılıdır. Aşk, genellikle bir sorumluluk olarak görülür; bireyler, daha çok ailelerinin isteklerine göre partnerlerini seçerler. Bununla birlikte, biyolojik çekim ve romantik bağlar da devreye girer. Dolayısıyla, farklı kültürlerde aşkın biyolojik temeli aynı kalmakla birlikte, onun ifadesi ve yaşanışı farklılık gösterir.