Hayat bazen taşınmaz bir yük
Omuzlarda taş gibi durur
Adımlarda bir gölge büyür
Nefeslerde boşluk kurur.

Güneş doğsa da evren karanlık
Çiçekler açsa da dallar kırık
Bir tebessüm arasan yüzlerde
Aynalarda yalın yalnızlık

Yollar uzar, umutlar tükenir
Heyecan noksan sessizlikte erir
Hayat dediğin bazen bir yara,
Kapanmaz, yara , iz belirir

Ve biz, bu yaraların içinde
Biraz eksik, düşüncülerde düşleriz
Çalan hüznün ezgisinde
Soğuk teriz
Solgun renkler
Karaları çizeriz
Sessizce kendi nakaratımızı söyleriz
Arbazi