‎insanların mutluluğu avuçlarına konan bir kuş sanması ne komik. sürekli sahip olamadıklarıyla dövünüp şikayet etmesi ve bu bahanelerin arkasına sığınıp onları anlayan insanların etrafında pervane olmasını beklemesi hele... bi şarkı dinlemek, bi kitabı bitirmek, kendine pastanede kahve ısmarlamak, tiyatroya giderken ikinci bileti satın alabileceğin bir arkadaşının olması, dua okumak, uzaklara dalmak, dağıldıktan sonra toparlamanın verdiği bütün basit ama güçlü anları yaratmak bizim elimizde değil mi?
‎aşk olsun, kimin yok ki dünya telaşı.