*Oğlumun mahallede oynadığı, birlikte koştuğu çocuklara rastlıyorum bazen. (…) Berkin’i de böyle hayal etmek istiyorum, edemiyorum Bu?yu?du?ğu?nde yu?zu?nu?n alacağı şekli gözu?mde canlandıramıyorum Hayalimde bile bu?yu?mu?yor. Çocuk olarak kaldı o. (…) Oğlum öldu?ru?lmeseydi, bugu?n nasıl bir hayatımız olurdu merak ediyorum ve bunu hiç bilemeyeceğim. Geleceği kaybettim.*
Gökçer Tahincioğlu’nun derlediği Yaralı Hafıza, yakın tarihteki katliamların, cinayetlerin, kayıpların hafızadaki izini su?ru?yor. O hafızanın, adalet talebinin bir kaynağı olması gerektiğini gösteriyor bize.
Mehtap Ceyran, Gezi protestolarında 15 yaşında öldu?ru?len Berkin Elvan’ın annesini ziyaretini; Pınar Öğu?nç, Muş’un Vartinis köyu?nde anne babası ve yedi kardeşi eve hapsedilerek yakılmış Aysel Öğu?t’le konuşmalarını; Sevilay Çelenk, Silopi’de 6 ve 7 yaşında öldu?ru?len iki çocuğun babasıyla mektuplaşmalarında konuştuklarını ve konuşamadıklarını; Özlem Akcan, Liceli Şiyar Kaymaz’ın sağ kurtulduğu katliamla ilgili adalet mu?cadelesini; Sibel Oral, 2006’da Diyarbakır’da gaz fişeğiyle vurularak yaşamını kaybeden iki çocuğun ailesiyle buluşmalarını; Mehveş Evin, Dargeçit’te *kaybedilen* yakınlarının önce haberini, sonra mezarlarını ve adaleti arayan aileleri; Hanife Kardelen Işık, 12 Eylu?l davasını; Pelin Buzluk, Hrant Dink’in katledilmesinin hafızadaki izini anlatıyor. Ve unutmamanın-unutturmamanın ahlâkını kuruyorlar, anlatırken.
