Her insanın bir başkası için sonsuz bir muamma oluşu, üzerinde düşünülmesi gereken muazzam bir hakikattir.

Zaman çok yavaş akıyordu ve her geçen gün umudu kararıyor, yüreği ağırlaşıyordu.

Doğrusu okumak gibi tatlı şey yok! Başka her şey insanı kitaptan daha çabuk yoruyor!..

Ne çok insan ve ne büyük ıssızlık!

Seviyormuş gibi davranıyorsunuz fakat beni sevdiğinizi sanmıyorum.

“Yeryüzünde hiçbir insanı umursamıyorum ve yeryüzünde hiçbir insan da beni umursamıyor.”

Öldüğümde çok sevdiğim şu kitabın sayfalarını artık çeviremez olacağım, bu yüzden de ölmeden önce hepsini okumuş olmaya dair nafile bir umut besliyorum.

Öldüğümde çok sevdiğim şu kitabın sayfalarını artık çeviremez olacağım.

Kaybolmuş bir çocuğun yüreğindekine benzer bir korku duyuyor içinde.

Dilerim, yüreğiniz başka yük taşımasın, her zaman huzurlu ve mutlu olsun!