Charles Dickens’ın iki tarihi romanından biri olan İki Şehrin Hikâyesi, 1859’da yazıldı, yani Fransız devriminden yirmi yıl sonra. İki Şehrin Hikâyesi, Fransız Devrimi öncesinde ve sonrasında Londra ve Paris’te bir grup karakterin yaşadıkları olaylar çevresinde gelişir. 1775 yılının soğuk bir kasım akşamında başlar ve sonrasında haksız yere 18 yıl Bastille’de hapsolduktan sonra kurtulan Dr. Manette ve kızı Lucie’yle tanışırız. Tam huzurlu bir hayat yaşayacaklarken Fransız Devrimi patlak verir. 1792 yılı geldiğindeyse bir zamanlar ölenler artık öldürmekte, Paris terör dönemini yaşamaktadır. Zıtlıkların, karanlık ve aydınlığın, şiddetin ve umudun, ölümün ve dirilişin, cesaret ve fedakârlığın romanı İki Şehrin Hikâyesi, Charles Dickens’in deyimiyle “yazdığım en iyi hikâye”dir.
“Charles Dickens’ın yüzü, her zaman savaş veren bir adamın yüzüdür. Kaçak dövüşmez, korkmaz, cömert bir öfke taşır, kısacası bir on dokuzuncu yüzyıl liberali, özgür bir akıldır, şimdi ruhlarımızı elde etmek için yarışan leş kokulu küçük tutucu insanların hepsinin nefret ettiği bir tiptir.”
Öldüğümde çok sevdiğim şu kitabın sayfalarını artık çeviremez olacağım, bu yüzden de ölmeden önce hepsini okumuş olmaya dair nafile bir umut besliyorum.
"Zamanların en iyisiydi, zamanların en kötüsüydü; bilgelik çağıydı, ahmaklık çağıydı; inanç devriydi, inançsızlık devriydi; aydınlık mevsimiydi, karanlık mevsimiydi; umudun baharıydı, umutsuzluğun kışıydı; önümüzde her şey vardı, önümüzde hiçbir şey yoktu; hepimiz doğrudan cennete ya da hep birlikte doğruca diğer yola gidiyorduk.... Kısacası devir o kadar şimdiki devre benziyordu ki, devrin en çok ses çıkaran yetkililerinden bazıları, "iyi" ve "kötü" sıfatlarının karşılaştırılmasının yalnızca üstünlük açısından yapılmasında direniyorlardı."
