“Her insan,kendisini artık görmediğimiz zaman yok olur,sonra bir daha göründüğünde ,yeni bir yaratıdır artık,bir öncekinden,belkide öncekilerin hepsinden farklıdır.”

Bazı insanlar aşırı meraklarıyla canınızı sıkarlar, bazılarıda mutlak meraksızlıklarıyla.

Beni bilirsin, alışkanlıkların insanıyımdır. En sevdiğim insanlardan ayrıldıktan hemen sonraki ilk günler de mutsuz olurum.

Sanki bir dostumu kaybetmiş gibi, kendi ken dim den uzaklaşmış gibi, bir ölüye ihanet etmiş gibi, bir tanrıyı reddetmiş gibi kederliydim.

"Bu az sayı da insanı arıyorum, diğerlerinden kaçıyorum.”

Hatıralarım, kusurlarım ve kişiliğim, varolma fikrini kabullenemiyorlar, benim için ne hiçlik istiyorlardı, ne de kendilerinin olmadığı bir ebediyet.

(her ne kadar ender de olsa) bazı durumlarda yerleşiklik günleri hareketsizleştirdiğinden, zaman kazanmanın en iyi yolu yer değiştirmektir.

Sevdiğimiz bir insanın bize verdiği keder, o insanla ilgili olamayan kaygıların, meşguliyetlerin, sevinçlerin ortasında yer alsa da dikkatimizi bunlardan ancak zaman zaman ayırıp kederimize yöneltsek bile, acı olabilir