Kronik depresyonu olan kişilerde sık gördüğümüz bir tablo şudur; "Dünya çok kötü, insanlar çok anlayışsız, kimse kimseyi umursamıyor," gibi genellemeler yaparlar.
İnsanın bir şey için yaşaması lazım: Kimi vatan için, kimi insanlık için, kimi inandığı değerler için, Kimin çocuğu için... "Güzel olmak için yaşıyorum," bile diyebilir; bunda mahsur yok
Mutlu olmak, akışta olmak, ideale uygun yaşamak için sıra dışı bir hayat sürmek gerekmez. Herkes kendi hayatının ustasıdır. Herkesin yaptığının bir değeri vardır. Kişi bunun farkında değilse zaten mutsuz olur.
Günümüzde çok daha fazla bilgiye sahibiz. Ama elimizdeki bilginin artması isimize yarıyor mu? Bilakis birçok durumda bu bilginin kaygıyı, azaltmak yerine arttığını göruyoruz. Cünkü artık her seyin nedenini bilmek istiyoruz. Bu istegin de bir bedeli var. Bilinmezlik alanı daraldıkça açıklayamadıgımız her detay bizde daha çok strese yol açıyor.
Mindfulness hem iyileştirici hem de kaçışa dönüşebilecek bir şey... Hayvanları sevmek kıymetlidir, doğayı sevmek kıymetlidir ama insanı da sevmek gerekir. Mindfulness bir araçtır, amaç değil. Asıl belirleyici olan onu nasıl kullandığınızdır. "Anda kalmak" güzeldir ama bu her şeyi bol verip pasifleşmek değildir.