1/5 Efendimiz (sav), müthiş acı duymasına rağmen hafiften gülümseyen yüzüne baktı önce. Sanki “Sana Sıddık denilmesin de kime denilsin!” der gibiydi. Ardından yılanın ısırdığı yere tükürüğünü sürdü. Mübarek tükürüğü sanki panzehir olmuş ve Hz. Ebu Bekir’in acısı birden dinmişti.

1/3 Ne ayağını delikten çekti, ne de yerinden kımıldadı. Olanca gücüyle dişlerini sıkıyor, acıya dayanmaya çalışıyordu. Ama duyduğu derin acıdan gözyaşlarının akmasına engel olamadı. Gözyaşının birkaçı mübarek yüzüne damlayınca Efendimiz (sav) gözlerini açtı ve:
-Ne oldu sana Ey Ebu Bekir, diye sordu.

1/2 Deliklerin birinden bir yılanın başını uzattığını gördü. Heyecanlandı. Deliğe çekinmeden ayağını dayadı. Birden müthiş bir acı hissetti. Yılan ayağını sokmuştu. Dayanması güçtü. Ama dizinde uyuyan Kâinatın Efendisi’ydi (sav). Öleceğini bilse bile Onu rahatsız edemezdi.

1/1 Mağara ıssızdı. Ne yol uğrardı oraya, ne de kervan. Hz. Ebubekir, önce içeri girmiş biraz da olsa mağarayı temizleyip düzeltmişti. Mağaradaki deliklerin bir kısmını da zararlı hayvanlar çıkabilir endişesiyle bez parçalarıyla kapatmıştı. Ancak mağarada daha bir sürü açık delik kalmıştı.

Sevr Dağı, Mekke’den bir saat kadar uzaktaydı. Mağara dağın tepesindeydi. O kadar yolu Efendimiz (sav) yürümüş, -şimdi gençlerin bile zor çıktıkları- zirvedeki bu mağaraya elli üç yaşlarında tırmanmıştı. İnancı uğrunda çile, zorluk ve ıstırap nedir bilmiyordu.