Günümüz dünyası, 1914'ten önceki dünyayla, hele o dönemin insanlarının düşledikleri gele­ cekle karşılaştırıldığında, çorak, açlık çekilen ve yıkıntıya dönmüş bir yerdir.

Bilinçleninceye kadar asla başkaldırmayacaklar, ama başkaldırmadıkça da bilinçlenemezler.

Fırsatını bulsa bile jileti kullanacağından kuşkuluydu. Birazcık daha hayatta kalmak, sonunda işkence olduğunu bile bile on dakika fazla yaşamayı kabullenmek ona daha doğal geliyordu.

İnsanın azınlıkta olması, tek kişilik bir azınlık olması bile, deli olduğu anlamına gelmiyordu. Bir doğru vardı, bir de doğru olmayan; doğruya sarıldığın zaman, tüm dünyayı karşına bile alsan, deli olmuyordun

Kıyaslama olanağından yoksun bırakıldıkları sürece, ezildiklerinin farkına bile varmazlar.

Bilinçleninceye kadar asla başkaldırmayacaklar, ama başkaldırmadıkça da bilinçlenemezler.

Hiçbir yararı olmayacağını bile bile insan kalmanın çok önemli olduğunu düşünüyorsan, onları yendin demektir.

Birini seviyorsan gercekten severdin, verecek başka hiçbir şeyin yoksa bile sevgin yeterdi.

İnsan yaşlandıkça her şey daha da kötüye gidiyorsa, bütün bunlar dünyanın bu düzeninin doğal olmadığını göstermiyor muydu?"

En geç 2050 yılına kadar, şu anki konuşmamızı anlayabilecek tek bir kişinin kalmayacağını hiç düşündün mü?