İletiler

Gecenin tam ortasında, yalnızlığın derinliğinde,
Bir adım atıyorum, sessizlik ayaklarımı ölçüyor.
Kalbimde eski bir şarkı çarpıyor,
Kırık bir aynada kendi gözlerimi buluyorum.
Rüzgârın taşıdığı bir kelime sana ait,
Ama ellerim onu tutamıyor,
Ve her nefeste eksilen zaman,
Bir anıyı daha gömüyor içine sessizliğin.
Sevgi, hiç ulaşamadığım bir pencere;
Bakıyorum, ama dokunamıyorum,
Ve ben, gecenin göğsüne yaslanmış,
Kendi gölgemle konuşurken,
Sana dair her şeyi hem hatırlıyor hem unutuyorum.

Gece, sessizce açtı kapıyı
Hiç kimsenin geri dönemeyeceği bir yerden,
Sen geldin.
Üzerinde o günkü gibi bir veda vardı—
Beyaz bir susuş,
Siyah bir kabulleniş.
Ceketinin ucunda küçücük bir bayrak,
Sanki kalbinden düşmemiş bir hatıra gibi.
Sana baktım,
Hiç şaşırmadım.
Çünkü insan en çok
İmkânsıza hazır yakalanır.
Koştum sana,
Düşünmeden, sormadan, inanmadan—
Sadece sarıldım.
Ve o an
Dünya ilk kez doğruydu.
Omzunda zaman yoktu,
Saatler susmuştu,
Ayrılık diye bir kelime
Hiç icat edilmemişti sanki.
Sonra uyandım.
Bir boşluk değildi bu,
Bir eksilme de değil—
Daha çok yarım bırakılmış bir cümlenin
İçimde yankılanmasıydı.
Geri gelmeyeceğini bilmek,
Gelmiş gibi hissetmekten
Daha ağırmış meğer.
Ve şimdi anlıyorum,
İnsan bazen
Olmayacak bir şeye değil—
Olmuş bir ana tutunur.
Sen gitmedin belki,
Ama kaldığın yer
Artık sadece rüya.

Bende hiç tükenmez bir hayat vardı
Kırlara yayılan ilkbahar gibi
Kalbim hiç durmadan hızla çarpardı
Göğsümün içinde ateş var gibi

Bazı nur içinde, bazı sisteyim
Bazı beni seven bir göğüsteyim
Kah el üstündeydim, kah hapisteydim
Her yere sokulan bir rüzgar gibi

Aşkım iki günlük iptilalardı
Hayatım tükenmez maceralardı
İçimde binlerce istekler vardı
Bir şair, yahut bir hükümdar gibi

Hissedince sana vurulduğumu
Anladım ne kadar yorulduğumu
Sakinleştiğimi, durulduğumu
Denize dökülen bir pınar gibi

Şimdi şiir bence senin yüzündür
Şimdi benim tahtım senin dizindir
Sevgilim, saadet ikimizindir
Göklerden gelen bir yadigar gibi

Sözün şiirlerin mükemmelidir
Senden başkasını seven delidir
Yüzün çiçeklerin en güzelidir
Gözlerin bilinmez bir diyar gibi

Başını göğsüme sakla sevgilim
Güzel saçlarında dolaşsın elim
Bir gün ağlayalım, bir gün gülelim
Sevişen yaramaz çocuklar gibi

Ey yar, bu mektubu aldığın demde
Kara topraklara verdim kendimi...
Herşey bana engel oldu alemde,
Bir çoşkun nehirdim, yıktım bendimi.

Benim gönlüm doğusundan deliydi;
Başka dünyaların saşkın seliydi...
Bunun böyle olacağı belliydi...
Her şey biter sel yerine döndü mü...

Dünya durmaz, bahar olur, kış olur,
Belki senin gözün yaş olur,
Ben garibim, benim gönlüm hoş olur,
Sevdiklerim ayda yılda andı mı...

Yıldız olur sana ışık tutarım,
Bülbül olur pencerende öterim.
Yer altında belki rahat yatarım
Yer üstünde çektiklerim dindi mi...

Şimdi yaşamayı tatlı bulursun,
Koşarsın, gülersin, tez yorulursun,
Bir gün olur yine bana gelirsin
Deli gönlün yaşamağa kandı mı...

Akşamlar bir roman gibi biterdi
jezabel kan içinde yatardı
limandan bir gemi giderdi
sen kalkıp ona giderdin
benzin mum gibi giderdin
sabaha kadar kalırdın
hayırsızın biriydi fikrimce
güldü mü cenazeye benzerdi
hele seni kollarına aldı mı
felaketim olurdu ağlardım

Bugün sen doğdun diye
Biraz daha hafif dünya,
Bir martı daha serbest
Gökyüzünde.
Bir adam geçiyor sokaktan,
Cebinde şiir yok belki
Ama aklında bir dize var—
Senden kalma.
Ne şairler geldi geçti
Kelimeleri süsleyen,
Sen ise bir taşı kaldırıp
Altından insan çıkardın.
Şimdi bir yerlerde
Rakı masasında değil belki
Ama bir çocuğun gülüşünde
Hâlâ yaşıyorsun.
İyi ki doğdun
Orhan Veli Kanık,
Çünkü biz
Senin kadar sade söyleyemesek de
Hâlâ senin gibi hissetmeye çalışıyoruz.

"Ey insanlar! Rabbiniz birdir, babanız da birdir. Hepiniz Âdem’in çocuklarısınız... Arap’ın Arap olmayana, beyazın siyaha, siyahın beyaza bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük ancak takvadadır (sorumluluk bilinci ve güzel ahlaktadır)."

Hz. Muhammed (sav.)

Bir Gül Doğdu

Bir sabah vardı, karanlık ağırdı,
Gökyüzü suskun, yürekler yaralıydı.
Sonra bir ışık düştü çölün üstüne,
Ve insanlık yeniden umutla uyandı.
Bir gül açtı Mekke’nin taş kalbinde,
Ne rüzgâr soldurabildi ne de zaman.
Adı sevgi, adı merhamet oldu,
Yoksulun yanında duran bir iman.
Kırıldı putlar, sustu eski korkular,
Bir ses yükseldi: “İnsan eşittir insan.”
Adaletin izi kaldı sözlerinde,
Her kalbe dokunan bir rahmetten damla damla akan.
Bugün anılır o kutlu doğuş,
Bir yol ki hâlâ kalplere uzanır.
Sevgiyle, sabırla yürüyenlere
O ışık hâlâ rehber olur, yol açar.

Dünya değişiyor dostlarım. Günün birinde gökyüzünde güz mevsiminde artık esmer lekeler göremeyeceksiniz. Günün birinde yol kenarlarında toprak anamızın mor fistanlı yakışıklı çocuklarını göremeyeceksiniz."

Bu sözde derin bir "geç kalmışlık" hissi vardır. İnsanoğlunun açgözlülüğünün sadece dış dünyayı değil, kendi iç huzurunu da yok edeceğini fısıldar.

Bugün gökler başka mavi, başka bir bahar,
Çocuk sesleriyle dolu her sokak, diyar,
Küçük kalplerde büyür yarına umutlar,
Gülüşlerle aydınlanır en güzel yarınlar.

Bir bayrak dalgalanır masum ellerde,
Sevinç ışık olur gülen o yüzlerde,
Korkusuz adımlar yankı bulur her yerde,
Gelecek filizlenir umut dolu izlerde.

Bu özel gün bizlere armağan kalan,
Nesilden nesile hep gururla taşınan,
Her çocuk bir umut yarınlara uzanan,
Bir ülke yükselir sevgiyle güç bulan.

Bir gün biz de büyürüz, değişir zaman,
Ama kalbimizde yaşar o saf heyecan,
Her Nisan’da yeniden başlar bu destan,
Sonsuza dek sürer çocuklarla bu bayram.

Gafilâne hayat sürdüm dünyada,
Günahıma ağlar mısın gözlerim?
Dayanamaz oldum her gün feryâda,
Günahıma ağlar mısın gözlerim?

Nimetlere şükrü edâ etmedim,
Zorda kalmışlara hemen yetmedim,
Şürbe kandı sekrân, bense tatmadım,
Günahıma ağlar mısın gözlerim?

Nefsimden gerçekten kopamadım ki,
Eksiksiz bir kulluk yapamadım ki,
Hakk’a gece-gündüz tapamadım ki,
Günahıma ağlar mısın gözlerim?

Nasuh tevbe edip inleyemedim,
Mürşid-i Kâmil’i dinleyemedim,
Ömrüm geçip gitti anlayamadım,
Günahıma ağlar mısın gözlerim?

Ey Sükûtî, aklın başına gelsin!
Dilinde, kalbinde bir tek «O» kalsın!
Azrâil, cânını îmanla alsın!
Günahıma ağlar mısın gözlerim?

Kırık Saatlerin Yarını

Zamanı vurdular en ince yerinden, Yelkovan yorgun, akrep ise dargın. Bir ses yükselir garın derinlerinden;
Sustu sanılan düşlere yeniden ad koyar adım adım.

Çivisi çıksa da dünyanın, raylar paslansa da,
Güneşin fısıltısı duyulur her çatlak camdan.
Kader ki ; diz çöker en sonunda o büyük inadına
Ve hayat yeniden başlar vazgeçmediğin o anda.

Sordular: " Durmadın mı hâlâ, ey kırık zaman? "
Gülümsedi sessizlik, cevap vermedi rüzgâr.
Ben yürüdüm içimde kalan bir yarınla ;
Kırık bir saat gibi... ama inadına var.

Sırtını kapıya dayayıp çevresine baktı. Kadının bıraktığı gibi duruyordu her şey: yatağın ayakucuna doğru atılmış yorgan, kırışık yatak çarşafı, terlikler, sandalye, başucu masasındaki gece lambası, bakır küllükte bitmeden söndürülmüş iki sigara, tepside çaydanlık, süzgü, çay bardağı, kaşık, küçük bir tabakta beş şeker (altı şeker koymuştu o gece bir çay içebilir miyim acaba demişti odaya girince üçlük çaydanlıkta demlemişti çayı bir elinde tepsi kapıyı vurmuştu girin yatağın kıyısında oturuyordu paltosunu çıkarmış kara kazağı iri yuvarlaklı gümüş kolyesi bakmıştı zahmet oldu size sonra o köye nasıl gidileceğini sormuştu öyleyse saat sekizde uyandırın beni lütfen olağan bir şeymiş gibi nüfus kağıdım yok demişti...

Dayanılacak gibi değildi bu özgürlük.
Ayaklarıyla masayı itip aşağıya yuvarladı; bir boşluğa düşerken durdu.
Gözleri ağzı açık, bacakları gerilerek, çırpınarak sallanırken kollarını kaldırıp başının üstünden ipi tutmaya uğraştı.
(Ne oldu? Yapmayı unuttuğu bir şeyi mi anımsadı birden?
Ya da yeryüzünde tek gerçek değerin kendisine verilmiş bu olağanüstü yaşam armağanını korumak, her şeye karşın sağ kalmak, direnmek olduğunu mu anladı giderayak?
Yoksa bilinçsiz canlı etin ölüme kendiliğinden bir tepkisi miydi bu?)

Peygamberlere hizmet büyük nimet

Peygamber efendimizin Uykuya yatarken sözleri:— Yarabbi; senin isminle ölür, senin isminle dirilirim.-Uykudan kalkarken düşünceleri:- Hamd o Allah'a ki, bizi öldükten sonra diriltti ona döneceğiz..

Hz Abbas ben Allah Resulünün doğduğu anı hatırlıyorum üç yaşındaydım onu getirdiler kardeşini öp dediler bende öptüm işte Hz Abbasın kardeşim dediği ResulAllah SAV di Allah resülünün kimi
amcası böyle o nur halkasının etrafında toplanmak ile şereflenirken diğer amcası ebu leheb ise nur koluna ne kadar bitişik olursa olsun islamiyete düşmanlık yolunu seçerek nur yolundan edebi mahrum oldu
Küfür timsali ebu leheb nur çocuğun doğum müjdesini ilk alanlarda müjde ya ebu leheb kardeşin Abdullahın erkek çocuğu dünyaya geldi dediklerinde gururu kabardı sevindi fakat Muhammedi tevhid
davasına yine en büyük düşman o oldu ebu lehebe nur çocuğun doğum müjdesini veren halime hatun bu müjdeji verdiği zaman sevinen ve coşan ebu leheb cariyesini azat edecektir Hassan b sabite niçin şiir söylemez oldun?diye sordular o Kur'ân'dan sonra ağzım kilitlendi, yâ Ömer diye cevap verirken bir yarasa gibi güneşten kaçan ebu leheb şunları söyleyecektir Ah diyecektir cehennemde azablar içindeyim fakat ebu lehebin sadece pazartesi günleri azabı hafifletilirdi bunun nedeni peygamberimiz SAV in doğum haberini veren cariyeyi azat etmesiydi İşte Hz Muhammedden en küçük bir haber veren insan bir köle olsa dahi o Allah Tealanın katında itibar ve izzet görecekti Peygamberimizin duası ile ben Rabbime yöneldi Hamd Allaha aittir ve biz Cenabı Hakka döneceğiz inşAllah Teâla hamd ona salavat resule olsun

Sönmez tüten, bu ocağın
Bir külü de, sen ol yavrum
Gerçek umut, hepsi senin
Cennet vatan, has bahçenin
Bir gülü de, sen ol yavrum

Ramazan YILDIZ SİTARE

Sönmeden tüten ocaktır Türkiye
Her gelen bir acı haberde
İçimiz yanar külümüz savrulur göğe
Umudum Vatanım gülüm sensin Türkiye