M. Banu Aksoy İncelemeleri

Kitabı kapatınca elimde kalan o toprak kokusuydu, çocukken annemin saksısına gizlice fasulye gömdüğüm günü hatırladım. M. Banu Aksoy bahçeyi bir oyun alanına çeviriyor ama hiç ukala bir dille değil, sanki yanına oturmuş da bana kendi bahçesini anlatıyormuş gibi. Çizimler metnin önüne geçmiyor, tam tersine kelimelerin bıraktığı boşluğu dolduruyor; sayfaları çevirirken kendimi bir çocuk gibi sabırsızlanırken buldum. Anlatımın o yavaş temposu bana iyi geldi, çünkü bazı cümleleri iki kere okudum, özellikle toprağın sabrını anlatan yeri. Kendi bahçemle kıyasladım ister istemez, benim saksıdaki denemelerim hep hüsranla bitmişti, bu kitap ise o hüsranı bile sevimli bir hale getiriyor. 🌕

Bahçeye Ne Ektik kitabını okurken aklıma çocukluğumda annemin balkonundaki saksılara ektiğimiz ama bir türlü filizlenmeyen fasulyeler geldi; o bekleme hissini M. Banu Aksoy öyle tatlı bir dille anlatmış ki sayfaları çevirirken sabırsızlanıyorum. Metnin uzunluğu ilk başta gözümü korkuttu ama yazarın temposu o kadar akıcı ki bir oturuşta bitirdim, hatta bazı cümleleri geri dönüp tekrar okudum. Karakterlerin bahçeyle kurduğu ilişki bana hem çocuk hem yetişkin gözüyle bakma fırsatı verdi, özellikle toprakla uğraşanların o telaşlı hallerine gülmeden edemedim. Bazı yerlerde durup düşündüm, kendi bahçemde neyi ne zaman ektiğimi hatırlamaya çalıştım. Bu kitap bana hem öğretti hem eğlendirdi, hani bazı kitaplar vardır ya okuduktan sonra bir süre etkisinden çıkamazsınız, işte öyle oldu. 🌟