Kitabı kapatınca elimde kalan o toprak kokusuydu, çocukken annemin saksısına gizlice fasulye gömdüğüm günü hatırladım. M. Banu Aksoy bahçeyi bir oyun alanına çeviriyor ama hiç ukala bir dille değil, sanki yanına oturmuş da bana kendi bahçesini anlatıyormuş gibi. Çizimler metnin önüne geçmiyor, tam tersine kelimelerin bıraktığı boşluğu dolduruyor; sayfaları çevirirken kendimi bir çocuk gibi sabırsızlanırken buldum. Anlatımın o yavaş temposu bana iyi geldi, çünkü bazı cümleleri iki kere okudum, özellikle toprağın sabrını anlatan yeri. Kendi bahçemle kıyasladım ister istemez, benim saksıdaki denemelerim hep hüsranla bitmişti, bu kitap ise o hüsranı bile sevimli bir hale getiriyor. 🌕