Kollektif

İnsan kendini beğenmez ise götürüp denize atar denilmiş. Yani dünyadan vazgeçmek o kadar kolay değil. Evet, bir an için “her şey boş” denebilir. Lakin o bir “an” içindir. Ya sonra?
Sonrası şu: Herkes tuttuğu işin, beslediği hayalin, arzunun kulpuna yapışır.
Hayat güzeldir.

duyulan, bir yüreğin bahar ezgileridir
kar suyunda eriyor gecenin gülüşleri
hayal neden kaçıyor güneşin gözlerinden
belki de bir doğuşun başlangıcıdır zaman
uzatıp kollarını dağların sînesine
koparır en zehirli kalbin dikenlerini
şimdi ne çöl kalmıştır içimizde, ne serap
ıtır kokmalı artık bu tepede ıstırap

Fantastik, gizem ve aksiyon türlerinde yazılmış olsa da bu kitap, iyi bir dystopia türüne de örnek olabilir belki.
Dünya üzerindeki insan nüfusunun neredeyse yarısını oluşturan bir cinsiyetin yok oluşu kurgulanmış. Böyle bir durumda zaten insanlığın sonu gelebilirdi. Kitabın konusu da bu nedenle çok ilginç duruyor. Ben de kurgusu için yedi yüz küsür sayfayı göz ardı edip vize haftasında okumaya başladım. Ancak okuduğum diğer Stephen King kitaplarından farklıydı. Belki de oğlu Owen King ile birlikte yazmış olmaları orijinal tarzını bu kadar çok etkilemiştir.

Kitap oldukça sakin başlıyor. Tek mekanda geçiyor yarısından fazlası. Hatta "Oyun'daki" kadın, kurtulmak adına yüz küsür sayfa boyunca bir anahtarı almaya çalışıyor. Fakat bu kitabı sıkıcı veya durağan yapmıyor. Yazar size, karakterin geçmişine dönük anılar veya karakterin iç dünyasına ait düşüncelerini aktarıyor. Bu bakımdan birçok ayrıntıyı yavaş yavaş bir araya getiriyorsunuz. Bu da kurguya ayrı bir eğlence katıyordu bence.