Bedr gazâsında, Ramezân-ı şerîfin on yedinci Cum’a günü, temmuz ayının öğle sıcağında, iki taraf hücûm etmişdi. Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” Ebû Bekr, Ömer; Ebû Zer, Sa’d ve Sa’îd ile “radıyallahü anhüm” kumanda yerine oturmuşdu. İslâm askeri sıkıntı çekiyordu. Sa’d ve Sa’îdi “radıyallahü anhüm” yardıma gönderdi. Sonra Ebû Zeri “radıyallahü anh” gönderdi. Sonra Ömeri “radıyallahü anh” gönderdi. Bir sâat geçdi. Ebû Bekr-i Sıddîk, sıkıntının azalmadığını görerek, kılıcını çekip, atını süreceği sırada, Resûl-i Ekrem “sallallahü aleyhi ve sellem” elinden tutup, (Yanımdan ayrılma yâ Ebâ Bekr! Bedenime ve kalbime gelen her sıkıntı, senin mübârek yüzünü görmekle hafîfliyor. Seninle kalbim kuvvetleniyor) buyurdu.
