Bizler küçük kümeler halinde, öbek öbek yaşamaya alışmışız.Aynı düşüncede olduğumuz kişilerden uzaklaşmak istemediğimiz gibi,kümemizdeki farklı düşünceye sahip kişileri de küçük görmekten kurtulamayız.Bu bir çeşit düşünce aristokrasisi...Başkalarını küçümseme beynimizde zararlı bir ur değil mi?
"...herkes onun bir sıra neferi olmasını istiyordu,bir dişli olmasını,çarkın içinde.Onu belirli kategorilere sokmak niyetindeydiler.Oysa o,hepsine karşı direnmek ve kendi kendisinin sahibi olmak anlamına gelen "seçmek" fiilini gerçekleştirmek istiyordu."
Arzularımızın dünyada tam bir yankısı olmayışına katlanmak zorundayız.Sevdiklerimizin bizi sevmemesine ya da umduğumuz gibi sevmemesine katlanmak zorundayız.İnsan ihanete,sadakatsizliğe katlanmak zorunda; ve son olarak,ki bu bütün görevlerin en zoru,birisinin karakter ya da zeka yönünden kendisinden üstün olmasına da katlanmak zorunda.
