fatih kadercan

Yol hasretin başladığı gidiş, umudun giderek uzaklaştığı yön, gözlerin gördüğünü yavaş yavaş kaybettiği cihettir. Yol; beklemenin, kavuşmanın adıdır. Gelenin göze ilk değdiği, değdikten sonra adım adım büyüdüğü zemindir, uzayıştır. Aşina olan ufuk, bekleyişe bakıştır. Yol aşktır, aşka vuslat, vuslata varıştır. Yol mecnuna arayış, Leyla’ya kaçıştır. Yol yordamdır iş bilene, dönüştür gidene...Son bakıştır ebedi göç edene… Yol gözdür, zihindir, medeniyettir bakmasını bilene...