Yakın zamanlı olarak: Yalçın Koç - Anadolu Mayası Sırru'l - Esrar ve Tedbirat-ı İlahiyye Zeliha Öteleş Servet Somuncuoğlu- Seyehatname İbn Sina- Risaleler Mutsuzluk Kılavuzu - Paul Watzlawick tam bir mizah deryası :)
Kişinin kendi üzerindeki, okurunada hisseler veren bilge kusurlarına.. başkasıyla eğlenen, bunu mizaha döken tatsızdır bana göre. Yahut argoyla yükselmeye çalışan dille.
Özellikle son zamanlarda e-kitap. Hem ulaşımı kolay, hem de tedavülden kalkmış birçok eseri inceleyebiliyorum. Ayrıca satın almadan önce göz gezdirme hususunda da faydası oluyor. Küçük bir not: E-kitap konusunda İslami eserlere dikkat etmeli. Değiştirme, eksiltme/ekleme mümkün olabiliyor, orijinal ibareler aranmalı.
Bunun hesabını pek tutmuyorum, ölçü dahilinde tabii. Kültürü temsil eden, özellikle sahaf türünde bir eserse özellikle. Ama günümüzdeki ne idüğü belirsiz, özellikle genç dimağları hedefleyen, genellikle şirketi ve üzerinden çıkarmadığı takım elbisesiyle etrafta amaçsızca dolaşan manasız, ruhsuz, çerez dahi denilemeyecek kitaplara otobüs parasını dahi vermem. Yazarı yürüsün, zihni açılsın. :))
Kitap okurken üzerine dökülmeyen kahve benim içim kafi :) bir de yazılanların ruha sirayet etmesi.. zira kahve de, çay da, bunların türevleride 'kitaplar dahil' insana eşlik eden yalnızca bir aracı. O eser tesir edemedikten, yalnızca tüketildikten sonra kahvenin en âlâ olmasındaki mâna nedir?
Pek olmadı diyebilirim. En son yarım bırakmayı düşündüğüm -ismi lazım değil yahut yazarına serzeniş- eserini uzun denilebilecek bir dönem okumuştum, çözümlemek adına da. Kitap artık cildinden feragat edip, kese kağıdına dönüşmüştü :)
İbn Sina&İbn Tüfeyl - Hay bin Yakzan eserini çok severim. İçerisinde Nezihe Araz'ın Anadolu Evliyaları'ndaki uhrevilik kadar Alvarlı Muhammed Lutfi Hazretleri'nin Hülasatül Hakayık ve Mektubat-ı Hâce Muhammed Lutfî eserindeki demini bulurum. Bir seçim yahut öncelik belirtmek mümkün değil. Rahmana ulaştıran ve O'nu arayan sözü dinlerim.