özlem

Türkiye'nin sosyal yapısı acaba bu kadar çok siyasal parti­nin yaşamasına elverişli midir? Ve acaba bu partiler, Türkiye'­nin sorunlarına ne gibi çözümler getirmektedirler? Bu adamlar kimlerdir ve arkalarında hangi siyasal kirlerin lekelerini taşımak­tadırlar? Asıl önemlisi, bu partilerin temsilcisi ve savunucusu oldukları çıkarlar ile öteki partilerin sosyal temaları arasında bir fark bulunmakta mıdır?

Çağımız, bir bağımsızlık çağı ise, bunun başlangıç noktası Anadolu'daki Kuvayi Milliye savaşlarıdır. Düzenli or­dulardan halk savaşlarına kadar bütün ulusçu eylemlerin, Türk Milli Mücadele ruhu ile evrensel ve tarihsel yakınlıkları vardır.

Türkiye'de yaşamak, hariciyecilerimizin en büyük korkuları­dır. Onlar bu azgelişmiş ülkenin insanları değildir. Bu toplum geridir ve onlar "Batı" toplumu için yaratılmış insanlardır. Bü­ tür çabaları daha çok Batılı olmaktır. Dilleri, davranışları, dünya görüşleri, sosyal bilimin geniş sınırlarına göre değil, kokteylierin alkollü ve kibar yaşantısına göre biçimlenmektedir. Devlet ke­sesinden ayrılmış paralarla kokteyl düzenleyip, "icra-i meslek" etmek, bu mutlu azınlık mensuplarının en büyük işleridir. Ken­di aralarında herkesi küçük görmek, kendi yaşantılarının dışın­da kalanları kınamak, kendilerini çok ileri, başkalarını çok geri bulmak bu meslek memurlarının büyük çoğunluğunun ortak özelliğidir. Sadece onlar batılı, kültürlü ve aydın, onların dışın­dakiler geri ve kültürsüzdür. Devletin bütün olanakları onlar için kullanılmalı ve bu "prensler" Türkiye'yi gereği gibi temsil etmelidirler.

(...) Yeni ya­salar, bol aylıklı, şık giyimli, otomabiili ve özel bayan sekreterli sendika ağalığının ortaya çıkmasına yol açtı. Bunların işçiyle bir ilgisi yoktu. Bütün çabaları, bir toplu sözleşme yapmaktan iba­retti.

"Evrenin zaman ve uzayının enginliği içinde insan rüzgarın savurduğu bir toz zerresine ya da minicik bir ışık huzmesine benzer. Ancak, derin iyiliğinin ve ah­laki çabasının soyluluğunun kusursuzluğu, onu hiçbir şeyde geri kalmayacak hale getirir."

Tarihçi Hero­dianus, Marcus Aurelius'un, kendisine başvuran herkesi kabul ettiğini ve muhafızlarına da kendisine yaklaşan­ları uzaklaştırmayı yasakladığını belirtiyor. Historia Augusta, onun bütün bu tavırlarını şu şekilde özetliyor:

"Halka karşı tam olarak sanki özgür bir devlet gibi dav­ranıyordu."

Temelleri sarsılan bir düzen kendisini nasıl korur? Yoksul­luk, gerilik ve karanlık bu düzenin dostlarıdır. Egemen sınıflar önce bunlardan yararlanırlar. Halkın din duyguları, mistik inançları, değişmez değer yargıları kullanılır. İktidarlar, siyasal egemenliklerini sürdürebilmek için, dinsel kişi ve kurumlarla açık ya da kapalı ilişkiler kurarlar.