Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi

‎Yazar Behiç Ak'ı çocuk kitaplarıyla tanıyorum. Yetişkinler için yazdığı bu roman, şiirlerle bezenmiş, İstanbul kokan garip bir aşk hikâyesini anlatıyor.
‎
‎Bir yemek davetiyle başlıyor hikâye. Mehmet T. yıllardır görmediği arkadaşlarını yemeğe çağırmaya karar veriyor ve en merak ettiği arkadaşı Sevgi oluyor.
‎
‎Mehmet T. kendi halinde, gizemli sayılabilecek kadar çevresi olmayan, olmasına da izin vermeyen, şiir kitapları olan şair bir beyfendi. Bir gün edebiyat sohbetleri topluluğuna katılmasıyla hayatı şekilleniyor. Bu toplulukta tanıştığı arkadaşlarıyla keyifli zamanlar geçiriyor, kitapların özetlerini çıkarıyor ve karakter incelemeleri üzerine konuşuyorlar. Sohbetleri ilerledikçe utana sıkıla kendinin de şiir yazdığını söylüyor Mehmet T. Israrlar üzerine okuduğu kendi şiirinden etkilenen Sevgi ile birlikte olmaya başlıyorlar. Ve hikâye bana göre bu kadar.
‎
‎Ne buram buram aşk, ne duygulu bir ayrılık, ne acıklı bir yas, ne de sevinçli bir karşılaşma var. 30 yıl sonra merak edilen arkadaşların mektupla bir araya gelmek için davetini okuyorum. Hayır beni etkileyen bir pişmanlık yok. Okur olarak vurucu bir son bekledim. Yoktu. Perişan olmak istedim bu kitabı okurken. Olamadım. Haksızlık edemem, yazara değil Cahit Zarifoğlu 'nun da dediği gibi "beklentiye giren kalbime kırgınım" ben.
‎
‎Genel hatlarıyla emek verilmiş bir kitap. Ben de emeğe saygıdan inceleme yazma gereği duydum. Çünkü şiir varsa, orada bir yerde hassas bir kalp var demektir. ❤

Farklı eylemleri aynı anda yapabileceğimiz, gereksiz bilgileri aynı anda edinebileceğimiz, sonsuz sayıda insanla samimi olacağımız düşüncesi bizi öldürüyor. Her yerde farklı farklı insanlarla aynı anda bulunabilmektir ölüm. Ben, yaşamı süresince istediklerini gerçekleştirmek için çaba göstermiş ama gerçekleştirememiş bir kadın olarak, istediklerimi öldükten sonra gerçekleştirebiliyorum.

‎insanların mutluluğu avuçlarına konan bir kuş sanması ne komik. sürekli sahip olamadıklarıyla dövünüp şikayet etmesi ve bu bahanelerin arkasına sığınıp onları anlayan insanların etrafında pervane olmasını beklemesi hele... bi şarkı dinlemek, bi kitabı bitirmek, kendine pastanede kahve ısmarlamak, tiyatroya giderken ikinci bileti satın alabileceğin bir arkadaşının olması, dua okumak, uzaklara dalmak, dağıldıktan sonra toparlamanın verdiği bütün basit ama güçlü anları yaratmak bizim elimizde değil mi?
‎aşk olsun, kimin yok ki dünya telaşı.

Galata Köprüsü'nde çaresizce yürümüş; "Aşk konusunda hiç bilgim yok!" diye bağırmıştı.

Şehrin cevabını ya da en azından kendi sesinin yankısını duymak için beklemişti.

"Merak etme, bir gün anlayacaksın!" diye cevap vermişti koca kent.

"Aşkı mı?"

"Hayır. Bilgilerin öğrenmek için olmadığını."