Hayat nasıl biteceğini bilmediğimiz bir şeydir. Bazen de bitmeyen bir hikâye. Bazen geldiğimiz yere geri dönmek için cebimize çakıl taşları koyar ve iz olarak onu yürüdüğümüz yollara bırakırız. Geri dönmek istediğimizde bazen o taşların yerinde olmadığını bazen de o taşlardan çok faz- la olduğunu görürüz. O zaman kendimizi yolunu kaybetmiş bir insan olarak mı görmeliyiz? Sadece çakıl taşlarına güvendiysek yolumuzu bulabilmek için, baştan kaybetmiş sayılırız yolumuzu. Gönüllerimizin yolunu kaybettik ve Allah bulmamız için bizi burada, bu şehirde tekrar bir araya getirdi. Hikâyemizi tamamlayabilmek için başka hikâyelerin içinde rol almamız gerekti.