Japon bir öğretmen Türkiye'ye geliyor.
Sınıfa giriyor, bir süre izliyor...
Sonra dönüp şöyle diyor:
"Çocuklarınız çok zeki ΑΜΑ..."
Derse hemen başlıyorsunuz.
Test, konu, ödev…
Ama çocuklar birlikte hareket etmeyi öğrenmeden
akademik yarışa sokuluyor.
Kendi ülkesini anlatıyor.
Japonya’da 6 yaşındaki bir çocuk önce
sınıfını sahiplenmeyi öğrenirmiş.
Temizlemeyi.
Paylaşmayı.
Beklemeyi.
Sorumluluk almayı.
“Biz dersten önce karakter inşa ederiz,” diyor.
“Çünkü karakter yoksa bilgi sadece yük olur.”
O an şunu fark ediyorum:
Biz çocukları sınava hazırlıyoruz.
Onlar hayata hazırlıyor.
Zeki çocuk yetiştirmek zor değil.
Ama güçlü karakter yetiştirmek bilinç ister.
Sence eğitim önce neyi öğretmeli?