Gece tüm sıkıntıları bir yük gibi taşırken aynı zamanda etrafına ışık saçıyordu onca yüke rağmen yıldızlar parlamaktan karanlığın içindeki ışık olmaktan biran olsun vazgeçmemişti peki biz insanlar bu ağır yüklerin neresindeydik kaldırabiliyormuyduk onca yükü yada sadece boşmu vermiştik herşeyi derin bir boşvermişlik hayatta bu değilmiydi zaten yarısı gerçeklik yarısı derin bir boşvermişlik
?"Şşşşt, gece gece, ahahahah..."
?"Kimsin? Kimsin sen?"
?"Ben gölge... Diğer adıyla çağrı..."
?"Bırak beni, sakin ol! Gerçekten anlayamıyorum; etrafta bu kadar insan varken neden bir gölge? Neden beni çağırdın? Bir gölge sana nasıl iyi gelebilir ki?"
?"O sadece bir gölge değil, beni anlayan ve dinleyen tek kişi o."
?"Dostum, bu kadar yalnız olmamalısın. Kendi gölgenle konuşacak kadar ne yaşadın sen?"
?"Dışlanmak hayattaki en kötü duygu olabilir. Küçükken sosyal anksiyetem ve panik atağım vardı. Konuşamıyordum, kelimelerim yarıda kesiliyordu. O yüzden, çağrı, insanlara asla güvenmedim bir daha..."