Oğuz Atay’ın modern Türk edebiyatında bir dönüm noktası kabul edilen eseri Tutunamayanlar, intihar eden arkadaşı Selim Işık’ın geçmişinin izini süren Turgut Özben’in içsel yolculuğunu konu alır. Turgut, Selim’in neden hayatına son verdiğini anlamak için onun geride bıraktığı mektupları, günlükleri ve farklı arkadaş çevrelerinin anlatılarını bir araya getirir. Bu arayış süreci, Turgut’un sadece Selim’i değil, kendi burjuva yaşantısını, evliliğini ve toplumun ona dayattığı kalıpları da derinlemesine sorgulamasına yol açar. Roman, toplumun ikiyüzlü ahlak kurallarına, ezberlenmiş değerlerine ve bürokratik çarklarına uyum sağlayamayan; yani “tutunamayan” aydın insanların iç dünyasını hiciv dolu ve ironik bir dille anlatır. Selim’in hayatı üzerinden şekillenen bu tutunamama durumu, Turgut’un da modern şehir hayatının sahteliğini fark edip kendi benliğini bulmak adına her şeyi terk etmesiyle trajikomik bir hesaplaşmaya dönüşür. Eser, bilinç akışı ve üstkurmaca gibi yenilikçi tekniklerle, bireyin yalnızlığını ve topluma yabancılaşmasını Türk edebiyatında eşsiz bir sarsıcılıkla işler.
Turgut ve Selim karakterleri çevresinde gelişen olaylar üzerinden sevgili yazar bir çeşit kendini ifade etmeye, anlaşılmaya çalışmış. Her yazar aslında anlaşılmak istemez mi, bunca yazdıkları bu amaç için değil midir?
Turgut, hayata tutunamayan arkadaşı Selim'in hayatından kopup gitmesi ile psikolojik sorunlar yaşıyor hatta bir süre arkadaşının ölümüne inanamıyor. Turgut, çok sevdiği arkadaşı Selim'in ölümüne dair bilgiler toplamaya çalışırken karşısına çıkan karakterlerle kendi hayal dünyasında konuşmalar yaparak, okuyucusuyla derin bir içsel yolculuğa çıkıyor.
Hayata dair ne varsa hepsi bu kitabın sayfalarında. Öylece bir çırpıda okuyup kolayca biten bir kitap da değil aslında... Zamana yaya yaya tadına vara vara keyfini çıkara çıkara okunabilecekler arasında.
Gel seninle bir kez daha ağlayalım diyordu Oğuz Atay, Yaşanmışlara, yaşanmamışlara, bir de hiç yaşanmayacaklara...
