Sırça Köşk

Hepsi geçiyor... İstesek de istemesek de geçiyor.

Sakın tepenize bir sırça köşk kurmayınız. Ama günün birinde nasılsa böyle bir sırça köşk kurulursa, onun yıkılmaz, devrilmez bir şey olduğunu sanmayın. En heybetlisini tuz buz etmek için üç beş kelle fırlatmak yeter.

İnsan dünyada ne için yaşar? Şerefi için değil mi ya!

Öyle anlar olur ki, en ummadığımız adam en beklemediğimiz şeyleri yapabilir.

Zayıflıklarını hissetikçe, eski saltanatlarının yıkılmaya, ömürlerinin sona ermeye yüz tuttuğunu anladıkça vahşilikleri arttı.

Sonu kasaba gitmek olduktan sonra, bugün de bir, yarın da bir! deyip boynuz savuran koyunların sayısı günden güne artıyordu.

Oturduğum semtin sokakları geniş ve asfalt. Her biri bir fakir çocuğun liseyi bitirinceye kadar okumasına yetiştirecek masrafla yetiştirilen bodur çamlar, caddeye gölge vermese bile güzellik veriyor.

Meşin bir topa vurarak pazı kuvveti denenen bir yerde durmuş, gerile gerile yumruk savuran, sonra sırıtarak ibrenin kaça kadar çıktığına bakan delikanlıları seyrediyordum.

Maksat sırf memlekete hayırlı bir evlat yetiştirmek.

Kendi içimizde, kendimize dair bilmediğimiz o kadar çok şey var ki.