Ah benim küçük dostum Zeze.. Ne uzun zaman olmuş senin yaşadıklarını, hayal kırıklıklarını ve şu adi hayattan beklediklerini tekrar okumayalı. Ve ben bu hisleri nasıl es geçmişim yıllar önce hayatına ortak olduğumda. Sanırım büyümek böyle oluyor. Yıllar önce ayrıldığım bir dostumla tekrar buluşmuş ama onu geçen bu uzun yıllarda yalnız bırakmış gibi hissettim.

Bazı çocuklar vardır hani büyümüş ve küçülmüş dediğimiz. Zeze öyle bir çocuk. Bir çocuğun henüz kirlenmemiş yüreğini, saf duygularını ve adalet anlayışını o kadar güzel yansıtıyor ki tekrar çocuk olmak istiyorsunuz. Bu herkes için böyle olmayabilir ama arkadaşlıklar, dostluklar genelde akranlar ile kurulur. Ben insanın kalbinin bir toprak olduğunu düşünüyorum hep. Çocukken hepimizin kalbi henüz ekilmemiş bir topraktı ve birileri tarafından tohumlar atıldı. Tohumlar büyüdü ve ne ekildiyse şimdi biçilmeyi bekleyen birer karaktere dönüştü. İşte beraber tohumlandığımız o akranlar ile büyüdük. Her birimiz farklı ürün olduk. O yüzden ilk toprak halimizi unuttuk. Zeze’nin henüz yeni yeni ekilmiş o kalbi de hem ne ekileceğini bildiğimizden, hem de ekilmeden önceki halini gördüğümüzden yaraladı bizi. Zeze benim için böyle bir çocuk işte. Tohumların atıldığına şahit olduğum bir çocuk.

Küçük Zeze, akıl küpüm benim. İşin içine çocuklar girdiğinde çok daha duygusal bir hal alıyorum. Çok sevmemden kaynaklı tabi. Zeze dünyayı anlamaya çalışan, tüm beklentilerini hayal gücü ile birleştiren zehir gibi bir çocuk. Bilmediği kelimelerin anlamlarını öğrenme arzusu en çok tebessüm ettiğim durumdu. Aslına bakarsanız yaptığı yaramazlıklar her çocuğun yaptığı yaramazlıklardı. Öyle bizim Yeşilçamın Sezercik modelinden çok uzaktı anlayacağınız. Belki çocuk kitabı olduğu için örnek teşkil etmesin diye abartılmamış olabilir. Ben yaptığı hiçbir haylazlığa kızmadım.

Bazı konular ucu açık bırakılmış. Sanırım yazar hikayenin devamını bizim hayal etmemizi istedi. Mesela Portuga hakkında çok fazla bilgi yoktu. Ve öldükten sonra mirasını Zeze’e bırakacağı izlenimini veriyordu. Evli ve başka bir şehirde yaşayan kızı olduğundan bahsetse de Zeze’ye olan özel ilgisini açıklamıyordu. Erkek çocuk sahibi olmamasına yordum bu durumu. Tabi Zeze’nin hakkını yememek gerek. Sevilmeyecek bir çocuk değil sonuçta. Ayrıca Zeze ve ablasının diğer kardeşlerden farklı olarak sarı olduğuna değinilmiş. Burada da ikisinin üvey çocuk olma ihtimalini düşündüm. Ablası haricinde tüm aile üyelerinin Zeze’yi dövmekten çekinmemeleri ve sadece ablasının gösterdiği samimi şefkat.

Son olarak şunu belirtmek istiyorum. Her canlı sevildiğini fark ediyor. Sevildiği yerde daha mutlu. Kaktüslerimi sevip ilgi gösterdiğimde çiçekler açıyorlar bana, kedimin kafasını biraz okşadığımda gelip göğsüme yatıyor. Peki ya insan. Her insandan sevginizin karşılığını alamıyorsunuz. Bunu yapmak zor olsa da sevilmediğiniz, sevgiyi hissetmediğiniz yerde bir dakika bile durmayın derim. Zeze sevildiğine zor olsa da inandı ama Bebek İsa o gün doğmadı. Şu soru ile yazıma son veriyorum. Gerçekten, Küçük çocuklara her şeyi neden anlatmak gerek?

Şeker Portakalı, duygusal ve düşündürücü bir kitaptır. Kitap, çocuk dünyasını ve çocukların yaşadığı duyguları çok gerçekçi bir şekilde anlatır. Okurken bazen üzüldüm, bazen de gülümsedim.

Kitabın en dikkat çekici yönü, bir çocuğun yaşadığı yalnızlık ve sevgi ihtiyacıdır. Zezé, küçük olmasına rağmen birçok zorlukla karşılaşır. Buna rağmen hayal kurmayı bırakmaz. Bu durum bana çocukların her şeye rağmen umutlu olabildiğini düşündürdü.

Yazar, kitapta yetişkinlerin çocukları bazen anlamadığını göstermektedir. Çocukların yaşadıkları şeyler küçük gibi görülse de aslında onlar için çok önemlidir. Kitap, sevginin bir çocuğun hayatında ne kadar etkili olduğunu hissettirir.

Kitabın Adı : Şeker Portakalı
Yazarı: Jose Mauro De Vasconcelos
Yayınevi: @canyayinlari
Türü: Roman
Basım Yılı: Nisan 2021
Sayfa Sayısı: 183 Sayfa

Düşünceler: Popüler kültürün bize dayattığı çok satan kitaplara biraz önyargı ile bakarım. Zamanında oldukça ses getiren satış rekorları kıran bu eseri de şimdiye kadar okumamıştım. Şimdi okudum. Iyiki de okumuşum. Neden mi ?

Kitap Brezilya Edebiyatı 'nın klasiklerinden biri ve yazarını oldukça üne kavuşturmuş bir eser. Hatta başyapıt olarakta kabul ediliyor. ( Ama bir dönem yasaklanmış bizde neden hala anlamadım ) Ama benim beğenme nedenim o değil.

Zeze isminde oldukça fakir ,hiperaktif ve çok yaramaz bir çocuk anlatılıyor. Herkes Onu kötü zannediyor ama aslında oldukça zeki , duygusal ve zengin içdünyasında yaşayan birisi aslında.

Bir gün kirayı ödeyemedikleri için taşınmaları gereken Zeze orada bir Şeker Portakalı ağacını arkadaş edinir onunla insanmış gibi konuşmaya başlar.

Portuga ismini verdikleri bir portekizli ile önceden nefret ile başlayıp sonsuz bir sevgiye evrilen arkadaşlık kuran Zeze hayatında yaşamadığı duyguları okulunda ve Portuga ile yaşamaya başlar.

Içinde bulunduğu tüm kötü şartlara rağmen hayal dünyasında mutlu olan, geleceğe dair umut besleyen Zeze'nin hayatı en yakın arkadaşının yani Portuga'nın tren kazası geçirmesiyle alt üst olur. Seçme şansı olmadığı için mecburen kabul ettiği babasının yerine koyduğu Portuga 'nın ölümünü hazmetmek küçük Zeze için hiçte kolay olmayacaktır

Yazarın hayatından izler taşıyan bu eseri istisnasız herkese tavsiye ediyorum. Mutlaka okuyun , lütfen okuyun

Yazarının "on iki günde yazdım, yirmi yıldan fazla bir zaman yüreğimde taşıdım" dediği bu kitap beş yaşındaki küçük Zeze'nin kocaman yüreğini ve hayattaki tüm olumsuzluklara rağmen sevginin insan hayatında iyileştirici etkisini konu alıyor.

Minguinho adını verdiği bir şeker portakalı ağacı onun en iyi sırdaşıdır. Bir gün ayağı yaralı halde okula giderken Portekizli Portuga dayanamayıp eczaneye götürür Zeze'yi. Kendine sevgi dolu bir kalp ve hayali bir baba bularak hayatı anlamaya çalışır Zeze. Portuga onun en iyi arkadaşı, babası, sırdaşı olur zamanla. Yine çocuk kalbinde bir sürü hayal kırıklıkları, acılar, özlemler vardır.

Kitabın sonu hüzünlü bitiyor olsa da herkesin içinde kendini bulacağı bir çok bölüm olduğunu söyleyebilirim.
Zeze deyince aklıma gelen koca bir yürek ve masum gözyaşı damlaları bana göre..