Ölüler, Diriler ve Deliler

...🕯️Yüzyıl başlarının modasına uygun olarak vişneçürüğü ipekle süslenmiş aynası ve neredeyse elli yıldır modası geçmiş süslemelere yaraşan yüz kadar tuhaf biçimli kutucuğu bulunan banyo da antika, hatta melankolik bir görünüş arz ediyordu. Öte yandan odadaki hiçbir şey balmumundan yapılma iki büyük mum kadar parlak değildi; onlarla yarışabilecek tek şey, gerekli ya da arzu edilen modern kolaylıkların hiçbirine ihtiyaç duyulmasını istemiyormuş gibi, küçük odanın görünüşünün antikalığına aldırmaksızın ışıltılarını ve sıcaklıklarını yayarak şöminede çıtırdayıp duran çalı çırpının aleviydi.

Dalların arasından süzülen ay ışığı kocaman boşluğun büyük kısmının görülmesine yetecek kadar aydınlık verse de derinliği belli olmuyordu çünkü böğründe muazzam bir gürültüyle patlayan yeraltı nehri, serpintilerinin yarattığı sisle alttaki korkutucu uçurumu saklıyordu.

“İlahi adalet hâlâ sağlanmamışsa, ruhum cayır cayır yanarken en azından sizin de azaplar içinde olacağınızı düşünerek teselli bulacaktır.”
İnsanlıktan çıkmış bir sesle bunları haykırdıktan sonra yüreğine bir hançer sapladı ve kanı yerde yayılırken Don Juan’ın ölü bedeninin üstüne yığılarak inilti bile çıkarmadan öldü.