✒️Aşkın, aile bağlarının ve aidiyetin aslında ne kadar kırılgan olduğunu derinden hissettiren ve okuyanın günlerce etkisinden çıkamadığı o roman; " Gece Açan Çiçekler" 🩵🌷

✒️Kalabalıklar içinde kaybolan ruhların, tutunacak bir dal arayan yalnızların ve geçmişin gölgesinden kurtulamayanların hikayesine hoş geldiniz.
Canfeda Konağı...Kim bilir benzer hikayeler barındıran kaç konak, kaç ev var bu yeryüzünde?

✒️Tarihler bir tarafta 15 Kasım 1979 'u gösterirken Halide dört gözle kardeşleri Cihangir, Zeliha ve Nihal'i beklemektedir. İstanbul 'da tarihin en büyük deniz kazalarindan biri yaşanmış ve sokağa çıkma yasağı ilan edilmiştir.

✒️Diğer yandan 1890'lar da yaşamış Derviş Ali'nin hikâyesini okumaktayiz. Osmanlı Devletinin buhranlı zamanları, Derviş Ali'nin o dönemde Saray ressamı seçilen Fausto Zonaro'yla ve onun öğrencisi olan Handan ile tanışmasına şahit oluyoruz.

✒️ Bu farklı gibi görünen iki hikayenin aynı kurgu içinde sessizce birleşmesini; şehrin sokaklarında, evlerin salonlarında saklanan o görünmez kırgınlıkları gün yüzüne çıkarmasını okuyoruz. Aslinda okumaktan öte geçiyoruz; yazarın sinematik dili sayesinde olayları sadece okumuyor, adeta puslu bir camın arkasından izliyorsunuz.

✒️Belki de yazarın kitaplarını bu kadar çok sevmemin nedeni; acıyı estetize etmeden, olduğu gibi, en ham haliyle sunması. Ayrıca kusursuz kahramanlar değil; hata yapan, pişman olan, özleyen ve bazen sadece susan karakterlere hayat vermesi.😌🤍

✒️Kitabın en sarsıcı yanlarından biri, insanın kaçamadığı o mutlak yalnızlıkla yüzleşmesi.
Romanda geçen şu cümle, aslında anlatının omurgasını oluşturuyor:
​"Anladım ki bu dünyanın tek hakikâti insanın yalnızlığıdır. Ötesini anlamaya çalışanların kalbinde sadece yorgunluk kalır."

Ya bizlerin kalbinde yorgunluk bırakan o 'hakikat' nedir? Tarık Tufan Doğan Yayınları Gece Açan Çiçekler

"Beli bükülmüş yaşlı bir kadın gibi öne eğilen uğursuz konak,.." (syf:50)

Kitapta ne zaman konaktan bahsedilse kötü kalpli, çirkin bir cadının konağın her odasına süzülmüş hali canlandı gözümde, konuşmadan varlığıyla orada olan ve tüm vazifesi mutsuzluk yaymak olan bir cadı.

Osmanlı son dönemiyle günümüz arasında geçen kitap iki ana karakter Derviş Ali ve Halide'nin anlatımıyla ilerliyor. Dağılan bir ailenin mutsuzluğuna, dört kardeşin nasıl birbirinden koptuğuna ve yıllar sonra içlerinde biriktirdiklerini dile dökerek yüzleşmelerine tanıklık ediyoruz ve büyük aile sırrına. Ayrıca gerçekte yaşamış saray ressamı olan ve "Türk ressamı" olarak da tanınmış Fausto Zonaro da karşımıza çıkıyor. Ressamın kitapta üzerinde çalıştığı zikreden dervişleri resmettiği tablosunun ( Rufai Dervişleri Tablosu) yanı sıra İstanbul'un Fethi tablosuna çok aşinayız.

Merakla okudum ve son bölümde kitabın Halide'nin kardeşlerinden Nihal tarafından yazılması gayet güzeldi. Ama en güzeli Derviş Ali ve Halide'nin zamandan bağımsız olarak buluşup huzura ermeleri..

Kitaptan bazı alıntılar:
--; bir gün cesaretle hayatını değiştirebilme hayali kursa da kişisel mutluluğunu ucuz numaralarla güvence altına almanın zavallılığı ölene dek devam eder.(syf:182)

--İnsanları endişelendiren, üzüntüye boğan günahkâr olmaları değil, başkalarının kendilerinden daha iyi, daha masum olma ihtimaliydi; şehrin kötülerle dolu olduğunu düşünmek onları rahatlatıyor, teselli veriyordu.(syf:10)