Ezanı Beklerken

Düşünsene kimse çırak, kimse çoban olmak istemiyor. Bir çobana bir mühendis maaşı veriyorlar, kimse gitmiyor. Köyler boşaldı.

Doymak bilmez bir nesil var artık. Maneviyat arama. Senin “kanaat ve şükür” dediğin kavramlar maneviyata ait. Artık seküler bir dünyamız, bir zihnimiz var. Bizden bahsetmiyorum. Çocuklardan, torunlardan.

Kendini aş, haddini aşma.

Tanpınar “Bizim romanımız türkülerdir” diyor. Ona göre türküler hayatın sürekliliği içinde bir yığın değişmeye rağmen daima asli kalan yanımızı ifade eder.

Oturup beklemek de ibadettir. Neyi, kimi beklediğini bilmek şartıyla.

Günler geçip gidiyor
Kuşlar gibi uçuyor.

Gördü ki bu alemde hukukun gücü değil gücün hukuku hakim. Dünya bir sisteme teslim olmuş. Zulüm kol geziyor, “adalet”in adı anılmıyor.

Hep bir şeyleri beklerdi babam. Baharı, yağmuru, toprağa attığı tohumun filizlenmesini… Ama en çok da ezanı beklemek yakışırdı babama. Başkalaşırdı, bir başka mevsimi yaşardı.

Bizim işimiz sabırdır. Sabır ise, vaktin gelmesini beklemektir. Ve o vakit, en güzel vakittir.

İnsan, gönlünün kapısını açarsa sabah rüzgarı oraya girer. Ama o kapıyı kilitlemişse, en güzel ezan bile kulağına bir uğultu gibi gelir.