Dokuzuncu Hariciye Koğuşu

Kendimi çok sevdiğim an, kendime çok acıdığım an. Beni yalnız bu koruyor: Bu aşk, bu merhamet.

Bu sessizlik içinde zaman aramızdan bir düşman gibi geçiyor.

Aynı şeyi hissettiğimizden emin olmamak azabı içindeyim.

Halbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür.

Halbuki mesele çok basit: İnsan hastalanır ve ölür.

“Hani senin o güzel kelimelerin, çılgınlıkların, şarkıların, davetlileri kahkahalarla boğan şakaların”

O insan ki yüzünde bıkkınlıkla sebat mücadele eder.

Boğuluyorum.

Kendimde kaybettiğim şeyleri onda buluyordum.

...yalan bana suçların en ağırı gibi geliyordu ve bir yalan söylendiği zaman insanların değil, eşyanın bile buna nasıl tahammül ettiğine şaşıyordum.