Beş Şehir

Sonra insanoğlu mesut olunca bütün varlık nasıl değişiyor, ölüme kadar her şey nasıl sevimli, cana yakın oluyor, hiçbir şey kendi alın teri kadar bir insanı tatmin edemez.

Mazi daima mevcuttur. Kendimiz olarak yaşayabilmek için, onunla her an hesaplaşmaya ve anlaşmaya mecburuz.

Hakikatte Selçuk rönesansı,vakitsiz bastıran kar fırtınaları altında yeşeren baharlara benzer.

İnsan kaderini büyük tarafından biri de, bugün attığı adımın kendisini nereye götüreceğini bilmemesidir.

Ölüm bu kadar yakından kokladığı insanların peşini kolay kolay bırakmıyordu.

Mazi daima mevcuttur. Kendimiz olarak yaşayabilmek için, onunla her an hesaplaşmaya ve anlaşmaya mecburuz. Beş şehir işte bu hesaplaşma ihtiyacının doğurduğu bir konuşmadır.

Beş şehirin asıl konusu hayatımızda kaybolan şeylerin ardından duyulan üzüntüyle yeniye karşı beslenen iştiyaktır. İlk bakışta birbiriyle çatışır görünen bu iki duyguyu sevgi kelimesinde birleştirebiliriz.

En iyisi, bırakalım hatıralar içimizde konuşacakları saati kendiliklerinden seçsinler.

Çünkü bu dâussılanın kendisi başlıbaşına bir âlemdir. Onunla geçmiş hayatın en iyi izahını yapabiliriz.

Asıl olan içindeki hasrettir; onu söndürmemeye çalış.