Sezai Karakoç

Orucun ilk günü, kararmaya yüz tutmuş kalbte küçücük beyaz bir benektir, ilk günkü hilal gibi ince bir göz kırışığıdır. Kalbin bir ucunda başlayan bir ağartıdır. Fakat ay nasıl gökte gün gün büyür, ilkin bir nar, bir kalb büyüklüğüne erer, sonra daha da büyüyerek göğdeleşirse, orucun ağartısında, günler ilerledikçe, bütün kalbler bir ayna gibi aydınlanınca, birbirlerinde yansıyarak İslam topluluğunun ruhunda dışardan gelip onları ayıran zarlar ve kabuklardan kurtularak kaynaşacaklar ve bir tek kalb haline gelecekler.

Baştan sona "oruç" yazılarıyla inşa edilmiş muazzam bir yapıt. Sezai Karakoç'un farklı zaman ve mecralarda yazdığı oruç yazılarından oluşan kitaptaki her bir yazı öylesine bir edebi zevk ve ibadete şevk sunuyor ki, Ramazan ayı girmeden okumak nasip olduğu için kendimi bahtiyar sayıyorum. Aheste aheste, tefekkürle okunmalı.

Bence her Ramazan ayı öncesi açıp tekrar tekrar okunmalı. Yanlış anlaşılmasın bir ilmihal değildir kitap Ramazan ayı ile ilgili yazarın farklı yerlerde yer alan yzılarının derlenmiş halidir. Ama oruç ile ilgili sizleri tebessüm ettirecek durup düşündürecek ama yormayacak ve her okunduğu yıl başka bir satırın altı çizilecek bir kitaptır.

Kitabını ve diğer kitaplarını okurken takıldığım ve neden acaba dediğim tek bir noktası var saygıdeğer yazarımızın.
Neden "Tanrı" kelimesini kullandığını merak ettim.
99 Esması varken neden 99un içinde olmayan bir isimle yazmış.
Eleştirmiyorum haddime değil ama merak? Fakat okudukça da keşke "Allah" ismini kullansaydı diyorum.

Saygı, sevgi, rahmetle.