Şermin Yaşar Alıntıları

Kendimi yarım hissediyordum. Yarım yamalak… Bu yarımlığı hatırlamamak için üstünü örtüyordum kendimin. Görünmez olana kadar.

İnsan sanıyor ki kıyamet bir kerede kopacak. Belki herkesin kıyameti ayrı ayrı kopuyordur.

Ben kendi kendimin annesi,babası,dayısı,teyzesi,uzaktan akrabası çocuğuydum.Kızılacaksa kendi kendime kızardım.

Beden üşüse çaresi vardı işte, eyvah ki ruh üşüyorsa...

Kim kimin derdini biliyor ki sanki ?

Yaşamak ayrı dert, yaşadığını anlatamamak ayrı dert. Anlatsan, seni anlayacakları bile şüpheli.

Bütün dünya senin üstüne gelse ben varım, korkma de. Beni bütün dünyanın üstüne tek başına yürümek zorunda bırakma.

-yaşlılar herkese boştan yere evladım demez, evladından hayır gelmeyeceğini bilince herkes senin evladın olur-

Dışarıdan bu kadar renkli görünmüyordu ev. Belki diğer evlerin avluları da böyledir. İnsanın içi dışı bir mi ki evler öyle olsun.

“Bazen suyun berraklaşması için önce bulanması gerekiyor.”