Anton Çehov Alıntıları

Zaman diyorum, geçip gidiyor.

Öyle gelmişti ki bir anlığına, bu muazzam ve esrarengiz dünyada, sayısız ömür silsilesi içinde onlar da değerliydi ve onlarda birilerinden üstündü.

“Namuslular kıt kanaat geçinirken, namussuzların karnı tok sırtı pektir.”

Konuşabileceğim kimse yok… Hep yalnızım, yalnız, hiç kimsem yok… Kimim ben, neden varım, belli değil…

“Bana ne dünya telaşından, bana ne dosttan düşmandan…”

Her gün yeni bir musibet geliyor başıma. Ama umurumda değil artık, aldırmıyorum, gülümsüyorum hatta.

-Beni neden burada tutuyorsunuz
-Hasta olduğunuz için.
-Evet,hastayım ancak sizde biliyorsunuz ki onlarca, hatta yüzlerce deli özgürce dışarıda dolaşıyor, çünkü cehaletiniz yüzünden onları sağlıklı olanlardan ayırt edemiyorsunuz..

Yahu ben yaşamak istiyorum anlasanıza!

Öyle yorgunum ki! Dinlenebilsem, birazcık dinlenebilsem!..

—Ben galiba iyi değilim. Başım biraz… dumanlı. Aklım bulanıyor.