Umut3200

Tünelde yavaş yavaş ilerlerlerken, Sirius birden Harry'ye, "Bu ne anlama geliyor, biliyor musun?" diye sordu.

"Pettigrew'i teslim etmek ne anlama geliyor?"

"Özgürsün" dedi Harry.

"Evet... Ama ben aynı zamanda - bilmiyorum sana söyleyen oldu mu - ben senin vaftiz babanım."

Harry, "Evet, biliyordum" dedi.

"Eh... annenle baban beni senin velin tayin etmişti" dedi Sirius gergin bir tavırla. "Onlara bir şey olursa..."

Harry bekledi. Acaba Sirius onun sandığı şeyi mi kastediyordu?

"Tabii anlarım, yani, teyzen ve eniştenle kalmak istersen" dedi Sirius. "Ama... hani... düşün bakalım. Bir kez adım temize çıkınca... eğer sen... farklı bir ev istersen..."

Harry'nin mide boşluğunda bir patlama oldu adeta.

"Ne - seninle oturmak mı?" dedi, kazayla başını tavandan çıkmış bir kayaya vurarak. "Dursleyler'den ayrılmak mı?

"Elbette, istemeyeceğini tahmin etmiştim" dedi Sirius hemen. "Anlıyorum. Ben sadece düşünmüştüm ki -"

"Sen deli misin?" dedi Harry. Onun sesi de en az Sirius'unki kadar çatlak çıkmıştı. "Elbette Dursleyler'den ayrılmak istiyorum! Evin var mı? Ne zaman taşınabilirim?"

Sirius ona bakmak için bütün vücuduyla döndü. Snape'in kafası tavanı sıyırıyordu, ama Sirius aldırıyora benzemiyordu.

"İstiyor musun?" diye sordu. "Ciddi misin?"

"Evet, ciddiyim" dedi Harry.

Sirius'un kuru yüzü, Harry'nin onda gördüğü ilk gerçek gülümsemeyle aydınlandı. Bu tebessüm, şaşırtıcı bir değişikliğe yol açtı. Sanki o bir deri bir kemik maskenin arkasından, on yıl daha genç biri bakıyormuş gibi. Bir an için, Harry'nin annesiyle babasının düğünündeki gülen adama benzemişti.

“Ayağıkibirliler,” diye tekrarladı Bilbo. “Aynı zamanda, nihayet Çıkın Çıkmazı‘na tekrar hoşgeldiniz diyebildiğim iyi yürekli Torbaköylü Baggins’lerim. Bugün benim yüz on birinci doğum günüm: Bugün yüz on bir yaşındayım. Umarım hepiniz en az benim kadar eğleniyorsunuzdur. Sizi çok tutmayacağım,” diye haykırdı. “Aslında üç ayrı Amaç nedeniyle! Her şeyden önce, hepinizden ne kadar çok hoşlandığımı, yüz on bir yılın böylesine mükemmel ve şayanı takdir hobbitler arasında yaşamak için çok kısa bir süre olduğunu söylemek için. Sizleri belli bir Amaç için bir araya topladım. Aslında üç ayrı Amaç nedeniyle! Her şeyden önce, hepinizden ne kadar çok hoşlandığımı, yüz on bir yılın böylesine mükemmel ve şayanı takdir hobbitler arasında yaşamak için çok kısa bir süre olduğunu söylemek için.” Müthiş bir onay galeyanı.
“İçinizden en az yarısını, arzuladığımın yarısı kadar bile tanımıyorum; ve yarınızdan azını hak ettiğinizin ancak yarısı kadar sevebiliyorum. İkinci amacım, yaşgünümü kutlamaktı.” Tekrar tezahürat. “Aslında yaşgünümüzü demeliyim. Çünkü elbette, bugün varisim ve yeğenim Frodo’nun da yaşgünü. Bugün rüştüne ve veraset hakkına erişiyor.” Yaşlılar tarafından birkaç ilgisiz alkış; gençler tarafından da “Frodo! Frodo! Bizim kerata Frodo!” haykırışları. Torbaköylü Bagginsler ise kaşlarını çatarak “veraset hakkına erişiyor” ile neyin kastedildiğini düşünmeye koyulmuştu.
“İkimiz birlikte yüz kırk dört sayısına ulaşıyoruz. Sizin sayınız da bu harikulade toplama uysun diye ayarlandı: Affınıza sığınarak, bir Grosa.” Hiç tezahürat yok. Bu maskaralıktı. Konukların birçoğu, özellikle de Torbaköylü Bagginsler, belli ki, aynı bir paketteki mallar gibi gerekli olan sayıyı tamamlamak için çağırıldıklarını düşünerek alınmışlardı. “Bir Grosa ha! Terbiyesizce bir tabir.”
“Aynı zamanda, eğer fi tarihine değinmeme müsaade buyurursanız, bugün benim bir varilin içinde Uzun Göl’deki Esgaroth’a varışımın yıldönümü; gerçi o zaman yaşgünüm olduğu gerçeği aklımdan çıkmıştı. O zamanlar sadece elli bir yaşındaydım ve yaşgünleri o kadar önemli gelmiyordu bana. Gene de, ziyafet mükemmeldi, o zamanlar çok üşütmüş olduğum ve sadece ‘tok teşekkür ederib,’ diyebildiğim halde bunu hatırlıyorum. Simdi bunu daha düzgün bir biçimde tekrarlayabilirim: Verdiğim bu küçük ziyafete geldiğiniz için çok teşekkür ederim.” İnatçı bir sessizlik. Hepsi artık bir şarkı veya bir çeşit şiirin an meselesi olmasından korkuyor ve sıkılıyordu. Neden konuşmayı bırakıp, onun sağlığına içmelerine izin vermiyordu sanki? Fakat Bilbo ne şarkı syledi, ne de şiir okudu. Bir an için durdu.
“Üçüncüsü ve sonuncusu,” dedi, “bir şey İLAN edeceğim,” ilan sözcüğünü o kadar yüksek sesle ve o kadar ani söylemişti ki, ayakta durabilecek kadar ayık olan herkes yerinde dikildi. “Daha önce de söylemiş olduğum gibi yüz on bir yıl sizlerin arasında geçirmek için kısa bir süre olduğu halde bunun SON olduğunu bildirmekten müteessirim. Gidiyorum. ŞİMDİ ayrılıyorum. HOŞÇA KALIN!”
Aşağıya bir adım attı ve yok oldu. Gözleri kör edici bir ışık parlamış ve bütün konuklar gözlerini kırpıştırmışlardı. Gözlerini açtıkları zaman Bilbo görünürde yoktu.