Umut3200

Tyrion, babasının altın lekeli yeşil ve sert gözlerine baktı. “Suçlu,” dedi, “çok suçlu.
Duymak istediğiniz bu mu?”
Lord Tywin bir şey söylemedi. Mace Tyrell başıyla onayladı. Prens Oberyn biraz hayal
kırıklığına uğramış gibi görünüyordu. “Kralı zehirlediğini kabul ediyor musun?”
“Öyle bir suç değil,” dedi Tyrion. “Joffrey’nin cinayetinde masumum. Ben çok daha
şeytani bir kabahatten suçluyum.” Babasına doğru bir adım attı. “Doğdum. Yaşadım. Bir cüce
olmaktan suçluyum, itiraf ediyorum. Ve iyi babam beni kaç kez affetmiş olursa olsun şenaatte
ısrar ettiğim için suçluyum.”
“Bu saçmalık Tyrion,” dedi Lord Tywin. “Şu anki meseleyle ilgili konuş. Cüce olduğun
için yargılanmıyorsun.”
“İşte orada yanılıyorsun baba. Ben bütün hayatım boyunca cüce olduğum için
yargılandım.”
“Savunman için söyleyecek bir şeyin yok mu?”
“Şundan başka bir şey yok: Ben yapmadım. Ama şimdi keşke yapmış olsaydım
diyorum.” Yüzünü salona döndü, solgun yüzler denizine. “Hepinize yetecek kadar zehrim
olsun isterdim. Size bakınca, olmamı istediğiniz canavar olmadığım için esef ediyorum ama
gerçek bu; ben masumum, lâkin burada adalet bulamayacağım. Bana tanrılara münacat
etmekten başka bir seçenek bırakmadınız. Dövüşle yargılama talep ediyorum.”

Taş kalelerinde ateşler yaktılar,
taş kalelerinde keskin mızraklar yaptılar.
Ben dağlarda yalnız yürüyordum,
gözyaşlarımdı tek gerçek dostum.
Beni gün ışığında köpeklerle avladılar,
beni gece vakti meşalelerle avladılar.
Devler ışıkta yürürken hala,
küçük adamlar dik duramaz asla.
aaah ben son devim,
şarkının sözlerini iyi öğrenin.
Çünkü ben gittiğimde sesler susacak,
ve sessizlik çok, çok uzun olacak.”

“Lord Janos. Size Bozkalkan’ın komutasını veriyorum.”
“Bozkalkan... Bozkalkan, yabanıl
arkadaşlarınla birlikte Sur’a tırmandığın yerdi...”
“Öyleydi, Kabul etmem gerekir ki kale acınacak durumda.
Onu mümkün olan en iyi şekilde onaracaksınız. İşe ormanı geri iterek
başlayın. Hâlâ ayakta duran yapıları tamir etmek için, çökmüş olanlardan
taş çalın.” Bu iş zor ve acımasız olacak, diye ekleyebilirdi. Taş üstünde
uyuyacaksınız, şikâyet edemeyecek ve komplo kuramayacak kadar yorgun
olacaksınız. Çok geçmeden, sıcağın nasıl bir şey olduğunu unutacaksınız
ama erkekliğin nasıl bir şey olduğunu hatırlayabilirsiniz. “Otuz adamınız
olacak. On adam buradan, on adam Gölge Kule’den ve on adam da Kral
Stannis tarafından bize geçici olarak verilenlerden.”
“Ne yaptığını anlamadığımı mı sanıyorsun? Janos Slynt kolayca
kandırılacak bir adam değildir. Sen henüz kundağına pisliyorken ben Kral
Toprakları’nın güvenliğinden sorumluydum. Harabeni kendine sakla piç.”
Size bir şans veriyorum lordum. Bu, sizin babama verdiğiniz her şeyden
daha fazla. “Beni yanlış anladınız lordum,” dedi Jon. “Bu bir teklif değil,
bir emir. Buradan Bozkalkan’a yirmi fersah yol var. Silahlarınızı ve
zırhınızı toplayın, vedalarınızı edin ve yarın sabah ilk ışıkla birlikte yola
koyulmak için hazırlanın.”
“Hayır.” Donarak ölmek için uzaklara uysalca gitmeyeceğim. Hiçbir vatan hainin
piçi Janos Slynt’e emir veremez! Dostlardan yoksun değilim, seni
uyarıyorum. Hem burada, hem de Kral Toprakları’nda dostlarım var. Ben
Harrenhal Lordu’ydum! Harabeni, senin için oy kullanan kör aptallardan
birine ver. Ben o harabeyi almayacağım. Beni duyuyor musun çocuk?
Almayacağım!”
“Alacaksınız.”
“Lord Janos,” dedi Jon, “size son bir şans
vereceğim. O kaşığı masaya bırakın ve ahıra gidin. Atınız eyerlendi ve
dizginlendi. Bozkalkan’a kadar uzun ve zorlu bir yol var.”
“O halde yola koyulsan iyi olur çocuk. Bozkalkan senin gibiler için harika bir yer bence. İmanlı
iyi insanların epey uzağında. Senin üstünde canavarın işareti var, piç.”
“Emrime itaat etmiyorsunuz demek?”
“Emrini alıp o piç kıçına sokabilirsin,”
“Nasıl isterseniz. Lütfen Lord Janos’u Sur’a götür...”
“...ve onu as,” diye bitirdi Jon.
“Hayır,” diye itiraz etti Lord
“Hayır, beni bırakın. O sadece bir
çocuk, bir piç. Babası vatan hainiydi. Onun üzerinde canavarın işareti var,
kurt var... Beni bırakın! Janos Slynt’e el uzattığınız güne pişman
olacaksınız. Sizi uyarıyorum, Kral Toprakları’nda dostlarım var...”
Lord Janos’un, “Eğer bu çocuk beni korkutabileceğini sanıyorsa,
yanılıyor,” dediğini duydular. “Beni asmaya cesaret edemez. Janos Slynt’in
dostları var, önemli dostları, göreceksiniz...”
Bu yanlış, diye düşündü Jon. “Durun.”
Emmett döndü, kaşları çatılmıştı. “Lordum?”
“Onu asmayacağım,” dedi Jon. “Onu buraya getirin.”
Bowen Marsh’ın, “Ah, Yedi bizi korusun!” diye bağırdığını duydu.
Lord Janos’un gülümsemesinde, bayat yağın bütün tatlılığı vardı, ta ki
Jon, “Bana bir kütük bulun,” deyip Uzunpençe’yi kınından çıkarana kadar.
Uygun bir kütük bulunduğunda, Lord Janos vinç kafesinin içine kaçtı
ama Demir Emmett kafese girip adamı dışarı sürükledi. Emmett tarafından
yarı itilip yarı çekilerek avlunun karşısına götürülürken, “Hayır!” diye
feryat etti Slynt. “Beni bırakın... bunu yapamazsınız... Tywin Lannister
bunu duyduğunda hepiniz pişman...”
Emmett, Janos’un ayaklarını yerden kesti. Efkârlı Edd, Janos’un sırtına
bir tekme indirerek dizlerinin üstünde kalmasını sağlarken, Emmett kütüğü
adamın başının altına yerleştirdi. “Eğer kıpırdamadan durursanız bu iş daha
kolay olur,” dedi Jon, Janos’a. “Darbeden kurtulmak için kenara çekilmeye
kalkarsanız, yine de ölürsünüz ama ölümünüz daha çirkin olur. Boynunuzu
uzatın lordum.” Jon, piç kılıcının kabzasını iki eliyle birden kavrayıp silahı
yukarı kaldırdığında, bıçağın üstünde solgun sabah ışığı gezindi. Jon, son
bir küfür bekleyerek, “Eğer son bir sözünüz varsa, söylemenin tam
zamanıdır,” dedi.
Janos Slynt, Jon’a bakmak için kafasını çevirdi. “Lütfen lordum.
Merhamet. Ben... ben gideceğim... ben...”
Hayır, diye düşündü Jon. O kapıyı kapattın. Uzunpençe aşağı indi. Janos
Slynt’in başı çamurlu zeminde yuvarlanırken, “Çizmelerini ben alabilir
miyim?” diye sordu Öküz Owen. “Çizmeleri yeni sayılır. İçleri kürk kaplı.”
Jon, arkasına dönüp Stannis’e baktı. İki adamın gözleri bir an için
buluştu. Sonra kral, başını onaylar gibi salladı ve kulesine geri döndü.

"Hayır, dinle beni Daenerys Targaryen. Cam mumlar yanıyor. Yakında beyaz kısrak gelecek. Ve onun ardından ötekiler. Deniz canavarı ve kara alev, aslan ve grifin, güneşin oğlu ve maskaranın ejderhası. Hiçbirine güvenme. Ölümsüzleri hatırla. Parfüm kokulu kethüdaya dikkat et." "Reznak mı? ondan neden korkayım? Eğer benim için bir uyarın varsa, açıkça konuş. Benden ne istiyorsun Quathie?" "Sana yolu göstermek istiyorum." "Yolu hatırlıyorum," dedi Dany. "Kuzeye varmak için güneye, doğuya varmak için batıya gitmeliyim. İlerlemek için geri dönmeliyim. Ve ışığa dokunmak için gölgelerden geçmeliyim. Bilmecelerden bıktım Qarth'ta bir dilenciydim ama burada bir kraliçeyim. Sana emrediyorum." "Ejderhanın kanı." Ama ejderhalarım karanlıkta kükrüyor. "Ölümsüzleri hatırlıyorum. Bana üçün çocugu dediler. Bana üç binek vadetiler. Üç ateş ve üç ihanet. Biri kanda, biri altında ve biri..."

"Bin Taht Salonuna gidip Safkanlılara senin canıni bağışlamaları için yalvardığımda, onlara senin küçük bir çocuk olduğunu söyledim," "Fakat fevkalade Egon emeros ayağa kalkıp, 'O aptal bir çocuk,' dedi, 'çılgın, pervasız ve hayatta kalması tehlikeli.' Ejderhaların küçükken kerametti. Büyüdüklerinde ölüm ve tahribat oldular. Dünyanın üzerinde duran alevli bir kılıç." Xaro gözyaşlarını sildi. "Seni Qarth'ta öldürmeliydim."

Durrandon Hanesinin Fırtına Kralları, bir zamanlar büyük hisarlari Fırtına Burnundan, Gazap burnundan Yengeç Koyuna kadar westerosun doğu yarısına hukmediyorlardı ama asırlardır egemenlikleri kan kaybetmekteydi. Topraklarına batıdan menzil kralları dadanıyordu, Dornelular güneyden saldiriyordu ve Kara Harren ile demirdogumlulari onları üç dişli mizraktan ve karasu koyunun kuzeyinden kovmuştu. Son Durrandon, Kral Argilac bu gerilemeyi bir süreliğine durdurmayı başarmış, henüz çocukken bir dorne istilasını püskürtmüş, Yaztarlası Savaşında Menzil kralı VII. Garse Gardeneri katletmişti. Güneyde ve doğuda, Fırtına kralının sancaktarlari Kral Harreninkilerden daha sadık olduklarını gösterdiler. Küstah Argilac, Fırtına Burnunda büyük bir ordu topladı. Yaşlı savaşçı Kral, Harren gibi, kendi kalesinin içinde ağzına elma tıkılmış bir domuz misali pişmeyi düşünmediğini kükredi. Savaşa aşina olan Kral, kılıcı elinde, kendi kaderini kendi tayin edecekti. Böylece Küstah Argilac, Fırtına Burnundan son kez yola çıktı. Fırtına kralı da egerinden düştü. Ancak Argilac savaşmaya devam etti. Orys baratheon çamurlu tepeden kendi adamlarıyla indiğinde, yaşlı Kralı yarım düzine askere karşı safını tutar halde ve ayaklarının dibinde bir o kadar cesetle buldular. "Açılın" diye emretti Baratheon. Kralları eşit şartlarda dovusebilmek için atindan indi ve Fırtına kralına teslim olması için son bir fırsat verdi. Argilac teslim olmak yerine ona lanet okudu. Ve carpıştılar; uzun beyaz saçlı, yaşlı savaşçı Kral ile Aegonun zorlu, siyah sakallı eli. iki adamında birbirini yaralamayı başardığı anlatılır ama sonunda durrandonlarin umduğunu buldu ve elinde kılıcı, dilinde küfürle can verdi.

Yabancı bir devletin koruyuculuğunu ve kollayıcılığını istemek insanlık niteliklerinden yoksunluğu, güçsüzlüğü ve beceriksizliği açığa vurmaktan başka bir şey değildir. Gerçekten bu aşağılık duruma düşmemiş olanların, isteyerek başlarına yabancı bir efendi getirmeleri hiç düşünülemez.

Oysa, Türkün onuru, kendine güveni ve yetenekleri çok yüksek ve büyüktür. Böyle bir ulus, tutsak yaşamaktansa yok olsun, daha iyidir.
Öyleyse, ya bağımsızlık, ya ölüm!
İşte gerçek kurtuluşu isteyenlerin parolası bu olacaktır.
Bir an için, bu kararın uygulanmasında başarısızlığa uğranılacağını düşünelim. Ne olacaktı? Tutsaklık.
Peki efendim, öteki kararlara uymakla da sonuç bu olmayacak mıydı?
Şu ayrımla ki, bağımsızlığı için ölümü göze alan ulus, insanlık onur ve şerefinin gereği olan her özveriye başvurduğunu düşünerek avunur ve kuşkusuz, tutsaklık zincirini kendi eliyle boynuna geçiren uyuşuk, onursuz bir ulusla karşılaştırılınca, dost ve düşman gözündeki yeri çok başka olur.

Verdiğim yönergedeki görüşü kötüye kullanacak kadar ustalık gösterenler de oldu. Örneğin: Sinop'a yeni atanan bir mutasarrıf, orada yapılan gösterileri kendisi yönetiyor ve gösteri kararlarını kendisi yazıp halka imza ettirdiğini söylüyor ve bize de bir örneğini gönderiyor. Bu adamın zavallı halka gürültü patırtı arasında imza ettirdiği uzun yazılar içinde şu satırlar gizleniyordu: "Türkler ilerleyip gelişemediyse ve Avrupa'nın uygarlık ilkelerini kabul edip sindiremediyse bu, şimdiye değin iyi bir yönetime kavuşamadığından ileri gelmiştir. Türk ulusu, ancak kendi padişahının buyruğu ve egemenliği altında olmak koşuluyla Avrupa'nın gözetim ve denetiminde kurulacak bir yönetim örgütü ile yaşayabilir." Baylar, Sinop halkı adına İtilâf Devletleri temsilcilerine verilen 3 Haziran 1919 günlü bu andırının altındaki imzalara göz gezdirirken müftü vekili efendinin imzasının yanında gördüğüm imza, bilginize sunduğum satırları yazan ve yazdıran ruhu bulup çıkarmama yaradı. O imza, Hürriyet ve İtilâf Fırkası ikinci başkanı olan kişinin imzası idi.

Harbiye Nazırlığı Yüksek Katına
Y (Yanıt): 2 Haziran 1919 şifre:

Sivas ve çevresinde eskiden beri bulunan Ermenileri ve daha sonra sığınanları korkutacak hiçbir olay geçmemiştir. Ne Sivas'ta, ne de çevresinde kaygı verecek hiçbir durum yoktur. Herkes sessizce kendi iş ve güçleriyle uğraşmaktadır, Bunu kesin olarak bilginize sunar ve inanmanızı dilerim. Bu duruma göre, İngiliz notasındaki haberlerin nereden çıktığını benim bilmem gerekir. Düşmanın İzmir ve Manisa'yı ele geçirişiyle ilgili acı haber üzerine Müslüman halkın yaptığı ve Hıristiyan azınlıklara karşı hiçbir düşmanlık duygusu gütmeyen toplantılardan kimi kişilerin ürkmüş olmaları düşünülebilir. İtilâf Devletleri, ulusumuzun haklarına ve bağımsızlığına saygılı kaldıkça ulus da yurt dokunulmazlığının kesinliğine güvendikçe, Müslüman olmayan halkın korkuya düşmesine hiçbir neden yoktur. Bu konuda devlete karşı her türlü sorumluluğu yüklenir ve buna tam olarak güvenilmesini dilerim. Ama bağımsızlığı ve ulusal varlığı yok eden ve ulusun yaşamını tehlikeye düşüren işgal, cana kıyması ve her türlü saldırıları gibi, İzmir yöresinde görülegelen olayların ve benzerlerinin baş göstermesine karşı ne ulusun coşkusunu ve vicdan sızlamalarını, ne de bundan doğan ulusal gösterileri engelleyip durdurmak için kendimde ve hiç kimsede hiçbir güç göremeyeceğim gibi bu yüzden ortaya çıkacak olayların karşısında da sorumluluk yüklenebilecek ne komutan, ne sivil yönetici, ne de hükümet düşünürüm.
Mustafa Kemal

Sonra, Osmanlı soyunu (Osmanlı hanedanı) ve saltanatını sürdürmeğe çalışmak, elbette Türk ulusuna karşı en büyük kötülüğü istemekti. Çünkü ulus, her türlü özveriye başvurarak bağımsızlığını sağlasa da, padişahlık sürüp giderse, bu bağımsızlığa güvenle bakılamazdı. Artık yurtla, ulusla hiçbir vicdan ve düşünce bağı kalmamış bir sürü delinin, devlet ve ulus bağımsızlığının ve onurunun koruyucusu durumunda bulundurulması nasıl uygun görülebilirdi?
Halifeliğin durumuna gelince, bunun bilim ve tekniğin ışığa boğduğu gerçek uygarlık dünyasında gülünç sayılmaktan başka bir durumu kalmış mıydı?

Görülüyor ki, verdiğimiz kararın uygulanmasını sağlamak için ulusun daha alışmadığı sorunlara el atmak gerekiyordu. Kamunun söz konusu etmesinde büyük sakıncalar bulunacağı düşünülen noktaların söz konusu edilmesinde kesin zorunluluk vardı.
Osmanlı Hükümetine, Osmanlı Padişahına ve Müslümanların halifesine başkaldırmak ve bütün ulusu ve orduyu ayaklandırmak gerekiyordu.

Tıpkı Trelawney'nin kovulduğu gece gibiydi. Öğrenciler, büyük bir çember oluşturacak şekilde duvarların önünde duruyorlardı (Harry kimilerinin üstünün, Kokanözsu'ya çok benzeyen bir maddeyle kaplı olduğunu gördü); öğretmenlerle hayaletler de oradaydı. Seyircilerin arasında, kendilerinden pek hoşnut görünen Teftiş

Mangası özellikle göze çarpıyordu. Yukarıda süzülen Peeves aşağı doğru, salonun ortasında duran ve kesinlikle az önce kapana kıstırılmışa benzeyen Fred ile George'a bakıyordu.

"Demek öyle!" dedi Umbridge, muzaffer bir edayla. Harry onun hemen birkaç basamak önünde durduğunu fark etti, Umbridge bir kez daha avına tepeden aşağı bakıyordu. "Demek bir okul koridorunu bataklığa çevirmeyi eğlenceli buluyorsunuz, öyle mi?"

"Evet, hayli eğlenceli," dedi Fred, en ufak korku belirtisi göstermeksizin ona bakarak.

Mutluluktan ağlamak üzere olan Filch, onu bunu dirsekleyerek Umbridge'e yaklaştı.

"Form bende, müdire hanım," dedi boğuk bir sesle, Harry'nin az önce çekmeceden aldığını gördüğü parşömeni salladı. "Form bende, kırbaçlar da bekliyor... n'olur, n'olur bırakın da yapayım... "

"Çok iyi, Argus," dedi Umbridge. "Siz ikiniz," diye devam etti, aşağı, Fred ve George'a bakarak, "benim okulumda kural çiğneyenlere ne yapıldığını göreceksiniz şimdi."

"Biliyor musun?" dedi Fred. "Hiç sanmıyorum."

İkizine döndü.

"George," dedi Fred, "bence bütün günü eğitimle geçirecek yaşı geçtik artık."

"Evet, benim de içimde öyle bir his var," dedi George, önemsemeden.

"Artık yeteneklerimizi gerçek dünyada sınama vakti geldi, ne dersin?" diye sordu Fred.

"Kesinlikle," dedi George.

Ve daha Umbridge tek kelime edemeden, asalarını kaldırıp bir ağızdan bağırdılar:

"Accio süpürgeler!"

Harry uzaklarda bir yerde bir gümbürtü duydu. Sol tarafına baktı ve tam vaktinde kafasını eğdi. Fred ve George'un süpürgeleri, bir tanesi Umbridge'in onları duvara bağladığı ağır zinciri ve demir çiviyi hâlâ peşinde sürükleyerek, koridordan sahiplerine doğru son hızla geliyorlardı; sola döndüler, merdivenlerden aşağı hızla indiler ve ikizlerin önünde pat diye durdular; zincir, taş döşeli zeminde gürültüyle şangırdadı.

"Görüşmeyiz," dedi Fred Profesör Umbridge'e, bacağını süpürgesinin üzerinden atarak.

"Evet, zahmet edip de arayı açmamaya kalkma," dedi George, kendi süpürgesine bindi.

Fred, toplanmış öğrencilere, suskun ama dikkatli kalabalığa baktı.

"Eğer yukarıda sergilenen türden bir Portatif Bataklık almak isteyeniniz olursa, Diagon Yolu, Doksan Üç Numara'ya gelin - Weasley Büyücü Şakaları," dedi yüksek sesle. "Yeni mekânımız!"

"Ürünlerimizi bu ihtiyar yarasadan kurtulmak için kullanmaya yemin eden Hogwarts öğrencilerine özel indirim var," diye ekledi George, parmağıyla Profesör Umbridge'i işaret ederek.

"DURDURUN ONLARI!" diye feryat etti Umbridge, ama artık çok geçti. Teftiş Mangası çemberi daraltırken, Fred ve George hızla havalanıp beş metre yükseğe çıktılar, demir çivi altlarında tehlikeli bir şekilde sallanıyordu. Fred salonun öbür yanına, kalabalığın üstünde onunla aynı hizada süzülen hortlağa baktı.

"Bizim için onun canına oku, Peeves."

Ve Harry'nin daha önce hiçbir öğrenciden emir aldığını görmediği Peeves, canlı şapkasını başından çıkardı; Fred ile George aşağıdaki öğrencilerin coşkulu alkışı eşliğinde dönüp açık ön kapıdan görkemli günbatımına doğru hızla giderken, onlara selam durdu.

Sonraki birkaç gün boyunca Fred ile George'un özgürlüğe kaçışının hikâyesi öyle sık anlatıldı ki, Harry çok geçmeden bunun bir Hogwarts efsanesi haline geleceğini anladı; aradan bir hafta geçtiğinde, neredeyse görgü tanıkları bile ikizlerin kapıdan dışarı uçup gitmeden önce

“Yaşlandım Gandalf. Göstermiyorum ama bunu gönlümün ta derinliklerinde hissediyorum. Yaşını göstermezmişl” diye homurdandı. “Yahu, kendimi incelmiş hissediyorum, bir yerde gerilmiş gibi, bilmem anlıyor musun: Aynen büyük bir parça ekmeğe sürülmüş az bir miktarda tereyağı gibi. Böyle bir şey doğru olamaz. Bir değişikliğe veya, ne bileyim, bir şeylere ihtiyacım var.”