mehmetbenibil

Dünya bir hendesehane, hep aynı açıdan bakma hissi.

İnsan kendi içerisinde bir katre

Herkeste bir karakter karmaşası. Ve bunun sebebiyet verdiği ruh bunalımı.

Hayatımıza giren çıkan insanları genellikle biz belirlemiyoruz. Bir şekilde giriyorlar vakti gelince de gidiyorlar. Ve bizler buna hiçbir şekilde müdahale edemiyoruz.

Düşündüğün oranında varsın. Düşündüğün oranında farklısın.

Bazı şeylerin yaşanması için kendine ait bir zamanı vardır. O zaman kaçırıldı mı bir daha telafisi olmuyor.

Yaratıcının ihtişamı, materyalist uhduseyi yerle yeksan ediyor.

Çocukluğumdan beridir üzerime yapışan bu melonkoli ruhumu rahat bırakmıyordu.

Düşler, gerçeği terk etme tehciri...

İnsanların menfaatlerinden dolayı kaçmadık mı kendi küçük dünyalarımıza...

Yine hazin bir yağmur, sükût içindeki gece ve ben. Kendini arayan biri koluma girmeli, anlatmalıyım ona yağmurda çıkan sessizliği… Mehmet Benibil

Son kez camdan dışarıya baktım. Karanlık dünyayı yavaşça sarıyordu. İçimdeki karanlık ise çoktan dünyamı sarmıştı.

İnsanın ölmesi midir kıyameti yoksa yaşaması mı?