alfabe

Çocukken kendini korumak zorunda kalan çocuklar bazen hayatta çok başarılı olabiliyor, kendi ayakları üzerinde durmayı daha çabuk öğreniyor. Ancak, hayata inancı kalmayan bu çocukların içindeki boşluğu ve yalnızlık duygusunu hiçbir şey dolduramıyor. Hüzün ve yalnızlık duygusu bir türlü bırakmıyor peşlerini.

Bizim ülkemizde kadınlar çok erken evlendiği için ilk çocuklarında genelde anne olmayı bilemiyorlar, kendileri de çocuk zaten. Evlendiklerinde onlardan beklenen bir an önce hamile kalmaları. Hiçbirinin, ben anne olmaya hazır mıyım, bunu gerçekten istiyor muyum, doğursam bakabilecek miyim gibi sorular sormak aklına bile gelmiyor çünkü öyle bir soru sormaya hakları da yok ki…

Acaba aşk dedikleri böyle bir şey miydi? Ali’nin duyduğu kadarıyla aşk evlenmeden önce olurdu. Delikanlıyken sık sık âşık olunur, onunla bununla gezilir tozulur, sonra da evinde oturan namuslu bir kızla evlenilir, bu işler de kapanır giderdi. Gerçi erkekler evlendikten sonra da hafif kadınlarla beraber olabilirler ama karılarını boşayıp o kadınları almaya kalkmadıkları için sorun çıkmazdı.

Hem biliyor musun, insanın tanımadığı birine kendini anlatmasının kolay ve cazip yanları da var. Yüreğine çöreklenmiş ne kadar acı, ne kadar korku ve kırılmışlık varsa hepsini seni daha önce hiç tanımayan, daha sonra da hayatında olmayacak bir yabancıya anlatacak, onları bu kırmızı odaya bırakıp gideceksin.

Gettoda yaşayanların evi yoktur. Ev hayatının anlamını, kutsiyetini bilmezler. Daha üstsınıf işçilerin oturduğu belediye binaları bile, sıkış tıkış barakalardır. Ev hayatı yoktur içlerinde. Kullanılan dil bunu kanıtlar. İşten dönen baba, sokakta oynayan çocuklarına annelerinin nerede olduğunu sorar; aldığı yanıt şudur: “Binaya girdi.”

Çocuklarımızın görmesini, duymasını istemeyeceğimiz seslerle, görüntülerle dolu bir yer, hiç kimsenin çocuğunun yaşamaması, görmemesi, duymaması gereken bir yerdir. Eşlerimizin hayatlarını geçirmesini istemeyeceğimiz bir yerde, hiç kimsenin eşi hayatını geçirmemelidir.

İşçilerin topraktan kopuşu o kadar ilerledi ki, medeni dünyanın dışındaki tarım bölgeleri, hasadın toplanması için şehirlere muhtaç hale geldi. Toprak olgunlaşmış servetini saçmaya başladığı zaman, topraktan uzaklaştırılmış şehir insanları geri çağrılır oldu.

Size krallık yapacak kişinin yönetimi şöyle olacak: Oğullarınızı alıp savaş arabalarında ve atlı birliklerinde görevlendirecek. Onun savaş arabalarının önünde koşacaklar.

Bazılarını biner, bazılarını ellişer kişilik birliklere komutan atayacak. Kimisini toprağını sürüp ekinini biçmek, kimisini de silahların ve savaş arabalarının donatımını yapmak için görevlendirecek.

Kızlarınızı ıtriyatçı, aşçı, fırıncı olmak üzere alacak.

Seçkin tarlalarınızı, bağlarınızı, zeytinliklerinizi alıp hizmetkârlarına verecek.

Kadın erkek kölelerinizi, en iyi erkeklerinizi, eşeklerinizi alıp kendi işinde çalıştıracak. Sürülerinizin de ondalığını alacak. Sizler ise onun köleleri olacaksınız.

Bunlar gerçekleştiğinde, seçtiğiniz kral yüzünden feryat edeceksiniz. Ama Rab o gün size karşılık vermeyecek.

Çocukların büyüyünce canlılıktan, dayanıklılıktan uzak, çürük yetişkinlere dönüşmeleri kaçınılmazdır; bu dizleri güçsüz, daracık göğüslü, dermansız nesil, kırsal bölgelerden gelen işgalcilerle girdiği yaşam mücadelesinde çöküp yıkılmaktadır. Demiryolu işçileri, hamallar, otobüs şoförleri, tahıl ve kereste taşıyıcılar, fiziksel dayanıklılığa sahip olması gereken herkes genellikle kırsal kesimdendir.