Kitaplara Meftun

Onlar, yaşamak için değil yaşatmak için yaşayanlar,
Kurtulma derdi oldukları için kurtarmak için çırpınanlar,
Başkalarının iman selameti uğruna,
Yanmayı göze alanlar, başkasının günahına ,ağlayanlar. ..
Onlar, Allah Resûlunün güzide arkadaşları,
Zor davanın, yılmaz ve yorulmaz yoldaşları,
Ebû Cehil’in ve Ebû Leheb’in korkulu rüyaları,
Mazlum ve mustazajların emin sığınakları...

"Çok mu seviyorsun o kızı?"
"Evet, çok ... "
"Ne güzel!"
"Ne?"
"Sevmek diyorum. Sevmek çok güzel!"
"Ama ailem izin vermiyor."
"Sevgi ve aşk izinle filan olmaz. Madem seviyorsun, evlen o zaman. Psikiyatristler sevenleri ayırmak istemez."

"Neden öyle düşündünüz?"
"Ha?''
"Aşktan anlamazsınız dediniz ya ... "
"Ha, o mu? Damdan düşmeyen, damdan düşenin halinden anlamaz derler. Siz hiç damdan düşmüşe benzemiyorsunuz.
Hele bizim gibileri hiç anlamazsınız."

Bize çocukluk acılanmızın bir benzerini yaşatacak kişileri gözünden tanır, bir de üstelik ona aşık oluruz. Sanki bir şey bizi ona doğru mıknatıs gibi çeker. Sonradan bir şeyleri anlar gibi olur, buna şans deriz, tesadüf deriz. Oysa tesadüf deyip geçtiğimiz pek çok şey aslında tesadüf değildir. Hayat onu kendi ellerimizle buldurur bize.

Ancak filimlerde olurdu aşk. Ya da hayal ürünü romanlarda. Bir tek oralarda esas kız ve esas oğlan ölesiye sevebilirdi birbirlerini, masallardan süzülmüş efsanevi bir tutkuyla. Ama hayat, hakiki hayat ne filimdi ne de roman!

"Bağlanma” stili olduğunu ortaya koyar: Bunlar, Güvenli, Kaygılı ve Kaçıngan olarak ifade edilir. Basitçe, güvenli insanlar yakınlık
konusunda rahattır, çoğunlukla sevecen ve sevgi doludur. Kaygılı
insanlar yakınlık ihtiyacındadır, kafaları çoğunlukla ilişkileriyle meşguldür ve partnerinin sevgisine karşılık verip veremeyeceği
konusunda endişe duyma eğilimindedir. Kaçıngan insanlar yakınlığı özgürlüğün kaybedilmesiyle eş tutar ve sürekli asgari düzeyde tutma çabasındadır.